Όταν η «Xρυσή Αυγή» προσχωρούσε στη νεοναζιστική Διεθνή «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» και στη «Διακήρυξη της Βαρκελώνης» (1981)

Μια αποκάλυψη για το ναζιστικό παρελθόν της Χρυσής Αυγής

Το χαρακτηριστικό εξώφυλλο της σπάνιας έκδοσης, σβάστικες και διακριτικά των SS

Το χαρακτηριστικό εξώφυλλο της σπάνιας έκδοσης, σβάστικες και διακριτικά των SS

Οταν η Χρυσή Αυγή προσχωρούσε στη νεοναζιστική Διεθνή “Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη” και στη “Διακήρυξη της Βαρκελώνης”, 1981

«Προβλέπουμε (sic) σ’ έναν διακρατικό εθνικοσοσιαλισμό όλων των λευκών»,

Μία από τις πρώτες ιδεολογικές διακηρύξεις της Χρυσής Αυγής (που πολύ θα ήθελε να ξεχάσει)

Είναι γνωστό πως το χρυσαβγίτικο [*] ναζιστικό μόρφωμα “Χρυσή Αυγή” είναι ενεργό και ισότιμο μέλος στο “Ευρωπαϊκό Εθνικό Μέτωπο” (ENF) [1], μια σχετικά πρόσφατη άτυπη φασιστική Διεθνή [2], που συντονίζει και εκπροσωπεί φασιστικά κόμματα και οργανώσεις από 13 ευρωπαϊκές χώρες, και η οποία είχε ιδρυθεί το 2004 εν όψει των Ευρωεκλογών εκείνης της χρονιάς. Δεν είναι γνωστό, όμως, ούτε στους ψηφοφόρους, ούτε στα μέλη, ούτε -πιθανολογούμε- και στα στελέχη της, ακόμα, ότι η ΧΑ είχε προσχωρήσει ήδη από τις απαρχές της, από το 1981, στην ακραία ναζιστική-εθνικοσοσιαλιστική (μαύρη) Διεθνή με το όνομα “Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη“, “New European Order” (NEO) ή “Nouvel Ordre Européen”.
__
# Μικρή ιστορική αναδρομή
Ας μας επιτραπεί μια μικρή αναδρομή. Η νεοναζιστική-εθνικιστική πανευρωπαϊκή συμμαχία “Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη” είχε δημιουργηθεί το 1951, και είχε προκύψει σαν διάσπαση μιας προηγούμενης πανευρωπαϊκής νεοναζιστικής συμμαχίας, του “Europäische Soziale Bewegung” (ESB), επειδή η τελευταία δεν ήταν αρκετά “ριζοσπαστική” και ακραία στα ζητήματα της «υπεράσπισης της βιολογικής ακεραιότητας των λευκών Ευρωπαϊκών λαών και του αντικομμουνισμού» [3]. Οι διαφωνούντες σε εκείνη την συνδιάσκεψη της ESB, το Μάιο του 1951 στο Μάλμοε της Σουηδίας, όπου είχε ανακοινωθεί και η “Διακήρυξη του Μάλμοε“, προχώρησαν στη δική τους συνδιάσκεψη, μέσα στην ίδια χρονιά, το Σεπτέμβριο του 1951, στη Ζυρίχη, και στη δημιουργία της “Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης”. Η NEO στη δική της διακήρυξη ήταν περισσότερο σαφής [4]. Καλούσε για «[…] πόλεμο ενάντια στους μπολσεβίκους Μογγόλους και τους καπιταλιστές νέγρους, στο καθήκον του λευκού ανθρώπου για την φυλετική επιβίωση και το Aufartung» [5].
Ακολούθησαν κι άλλες συνδιασκέψεις της NEO, μεταξύ των οποίων, το 1953 στο Παρίσι (3η συνδιάσκεψη), το 1960 και το 1962 στη Ζυρίχη, το 1965 και το 1967 στο Μιλάνο, το 1969 και το 1969 στη  Βαρκελώνη (10η, υπό την αιγίδα του ισπανικού CEDADE), το 1972 και το 1974 στη Λυών, το 1977 και το 1979 στη Βαρκελώνη (14η συνδιάσκεψη, με την “Διακήρυξη της Βαρκελώνης”). Το CEDADE, από τα αρχικά “Círculo Español de Amigos de Europa” (“Ισπανικός Κύκλος των Φίλων της Ευρώπης”) ήταν μια ισπανική νεοναζιστική οργάνωση, είχε ιδρυθεί το 1966 στη Βαρκελώνη, και μεταξύ των ιδρυτικών του στελεχών βρισκόταν ο Leon Degrelle και ο Otto Skorzeny [6]. Το 1969, όπως είπαμε, το CEDADE φιλοξένησε την 10η συνδιάσκεψη της “Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης”, με 60 αντιπροσώπους από 7 χώρες [7].
Το λογότυπο της New European
Order από την Wikipedia

Η γενεαλογία του ναζιστικού χαιρετισμού

πηγή:εφημερίδα των συντακτών

August-LandmesserΓιατί χαιρετά ο κόσμος;

Η ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

Γιατί χαιρετάνε ναζιστικά οι χρυσαυγίτες; Ποια είναι η προέλευση αυτού του τόσο συζητημένου χαιρετισμού; Ποιος είναι ο πρώτος που τον εμπνεύστηκε; Ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, οι αρχαίοι Ελληνες, οι Ρωμαίοι ή μήπως το Χόλιγουντ;

Γράφει ο ΙΟΣ

Στην πρώτη ανοιχτή μετεκλογική συγκέντρωση της οργάνωσής του, τον περασμένο Οκτώβριο, ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος δεν δίστασε να υψώσει το χέρι του στον γνωστό χαιρετισμό των ομοϊδεατών του όλου του κόσμου. Ήταν η συγκέντρωση της νεολαίας της Χρυσής Αυγής και ο Αρχηγός φρόντισε με την προκλητική χειρονομία να εξασφαλίσει την απαραίτητη τηλεοπτική κάλυψη, ακολουθώντας την πετυχημένη συνταγή της οργάνωσης.
Φυσικά συμπλήρωσε την κίνησή του αυτή με την απαραίτητη επίθεση στους πολιτικούς: «Αυτά τα χέρια μπορεί καμιά φορά να χαιρετάνε έτσι. Αλλά είναι καθαρά χέρια. Δεν είναι βρόμικα. Δεν έχουν κλέψει» (20.10.2012).
Βέβαια τα χέρια που χαιρετούσαν μ’ αυτό τον τρόπο στην ιστορία δεν ήταν καθόλου καθαρά. Οι ηγέτες των ολοκληρωτικών καθεστώτων που επέβαλαν αυτό τον χαιρετισμό είχαν βουτήξει τα χέρια τους στο αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων και κυβέρνησαν σε συνθήκες απόλυτης διαφθοράς.
Πάντως, ο ναζιστικός χαιρετισμός του αρχηγού της Χρυσής Αυγής ήταν έκπληξη μόνο για όσους δεν θέλουν ακόμα να πιστέψουν τι ακριβώς συμβαίνει μ’ αυτή την οργάνωση. Μιλάμε για εκείνους που δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν ο ίδιος άνθρωπος χαιρετούσε με τον ίδιο προκλητικό τρόπο μέσα στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας, το φθινόπωρο του 2010, μετά την πρώτη εκλογική επιτυχία της οργάνωσής του.
Από τότε και σε κάθε ευκαιρία ο αρχηγός και τα μέλη της οργάνωσης σηκώνουν τα «καθαρά» τους χέρια στον ίδιο επιδεικτικό χαιρετισμό: μπροστά στο άγαλμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, κάτω από τα γραφεία της οργάνωσης το βράδυ των εκλογών, με κάθε άλλη αφορμή στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά τι ακριβώς χαιρετούν οι ναζιστές;

Συνέχεια

“Η φαιά πανούκλα” του Ντανιέλ Γκερέν (e-book)


Γερμανία 1933: το κίνημα του εθνικοσοσιαλισμού έχει ήδη αναπτυχθεί. Οι Ναζί καταλαμβάνουν την εξουσία. Ο Γκερέν σ΄αυτό το βιβλίο παραθέτει με ένα γλαφυρό τρόπο και με επιτόπιο ρεπορτάζ, τις θέσεις και τις απόψεις τους. Με ρίσκο ακόμη και της ζωής του επισκέπτεται δύο φορές τη Γερμανία. Ιδιαίτερα τη δεύτερη φορά, κάνει το γύρο όλης της Γερμανίας με ποδήλατο, κρύβοντας τα ρεπορτάζ στους σωλήνες του ποδηλάτου του. Τα ρεπορτάζ αυτά δημοσιεύτηκαν το 1933 στη Γαλλία, χάρη στον Λέο Μπλουμ στην εφημερίδα «La Populaire». Πρόκειται για την αρχή του βιβλίου «Fascisme et grand capital» που κυκλοφόρησε το 1933. Αρκετοί αναρωτιούνται πως οι σύγχρονοι νεοναζί υποκλέπτουν θέσεις και συνθήματα αναρχικών, παρουσιάζοντάς τα σαν δικά τους. Στη σημερινή εποχή καταχράζονται έννοιες όπως η αυτονομία, η αυτοδιαχείριση και η δημοκρατία. Διαβάζοντας το βιβλίο καταλαβαίνει κανείς, πως διάφορα αντικαπιταλιστικά κινήματα, όπως η λατρείας της φύση, το new wave, κινήματα που έμοιαζαν με τους χίπις, η χορτοφαγία, και άλλα πολλά, αφομοιώθηκαν από το ναζισμό. Εξαιρετικά ζωντανή αποτύπωση της στάσης ανθρώπων, συλλογικοτήτων κι οργανώσεων απέναντι στην επερχόμενη καταιγίδα, στην πιο κρίσιμη και ταυτόχρονα αποκαλυπτική στιγμή της ιστορίας του ναζιστικού φαινομένου.

PORAJMOS: η άγνωστη γενοκτονία

από το περιοδικό antifa BARRICADA τεύχος 10

Η πορεία των Ρομά στην Ευρώπη είναι γεμάτη με ιστορίες εθνοκάθαρσης, εξευτελισμού, βασανιστηρίων, απαγωγών παιδιών, καταναγκαστικής εργασίας. Για αιώνες οι τσιγγάνοι ήταν στιγματισμένοι σαν εγκληματίες, κοινωνικά απόβλητοι και αγύρτες. Το 16ο και 17ο αιώνα, ο διωγμός των τσιγγάνων είναι καθεστώς σε όλη την Ευρώπη με διάφορες μορφές: εξόντωση με «φωτιά και σίδερο» στη Γαλλία, καταδίκη σε εξορία όλων ανεξαιρέτως από την Ισπανία, κρέμασμα στην Αγγλία και προσπάθειες εξαναγκασμένης αφομοίωσης σε άλλες χώρες. Στη Ρουμανία ήταν για αιώνες σκλάβοι: η μακραίωνη δουλεία τους τερματίστηκε μόλις το 1856. Ο διωγμός των τσιγγάνων έφτασε όμως στη συμβολική και υλική κορύφωσή του στη ναζιστική Γερμανία.
Στα πρώτα χρόνια του Τρίτου Ράιχ οι Ρομά αποτέλεσαν ένα πρόβλημα για τη φυλετική ιδεολογία του Χίτλερ. Ήδη είχε επικρατήσει ως πιο αξιόπιστη η εκδοχή ότι οι Ρομά είχαν μεταναστεύσει περίπου τον 11ο αιώνα μ.Χ από την περιοχή Punjab της Ινδίας αφού η γλώσσα τους είχε αξιοσημείωτες ομοιότητες με τα ινδικά και την αρχαία σανσκριτική. Με άλλα λόγια οι Ρομά μιλούσαν μία Ινδο-ευρωπαϊκή γλώσσα, απόδειξη της Άρειας καταγωγής τους. Από την αρχή όμως οι ναζί είχαν αποφασίσει να εξαφανίσουν τους Ρομά αφού ήδη από το 1933 είχαν εξαγγείλει το στόχο τους: να σταματήσουν την αναπαραγωγή της «ανάξιας να βιωθεί» ζωής. Τελικά ο ναζί φυλετιστής Hans Gunther προσέθεσε έναν κοινωνικοοικονομικό παράγοντα στην θεωρία της φυλετικής καθαρότητας. Αν και παραδέχτηκε ότι οι Ρομά είναι πράγματι απόγονοι Άρειων, προσέθεσε ότι ανήκαν στις φτωχές τάξεις και ανακατεύτηκαν με τις «κατώτερες» φυλές κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής τους. Αυτή η φυλετική επιμειξία, που εξηγούσε τη φτώχια και το νομαδισμό τους, απειλούσε την άρεια ομοιογένεια. Οι τσιγγάνοι έγιναν έτσι άθελά τους ο λόγος να μπολιαστεί ο καθαρός ναζί φυλετισμός με κοινωνικά κριτήρια και το 1935 με τους νόμους της Νυρεμβέργης μπήκαν στην κατηγορία των «ακοινωνικών» αφού τους αφαιρέθηκε η ιθαγένεια.
Το 1942 ο Χίμλερ διέταξε τη μεταφορά των Ρομά στο Άουσβιτς Μπιρκενάου, διαταγή που αντιστοιχεί στην απόφαση για την «τελική λύση» στο εβραϊκό «πρόβλημα». Το Νοέμβριο του 1943 οι Ρομά μπήκαν στο ίδιο επίπεδο με τους Εβραίους και τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης. Στις 2 Αυγούστου του 1944 (μέρα που καθιερώθηκε ως Ημέρα Μνήμης του Αφανισμού των Ρομά – Porajmos στα τσιγγάνικα) εξοντώθηκαν σε θαλάμους αερίων όσοι είχαν απομείνει στο Άουσβιτς. Η πολιτική εξόντωσης εφαρμόστηκε και σε περιοχές τις οποίες έλεγχαν οι ναζί καθώς και σε συμμαχικές χώρες, ειδικά στην Κροατία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία. Στην Κεντρική Ευρώπη, στο προτεκτοράτο της Βοημίας και Μοραβίας, η εξόντωσή τους ήταν τόσο εκτενής που η βοημική τσιγγάνικη διάλεκτος εξαφανίστηκε. Μελετητές υποστηρίζουν ότι σχεδόν ολόκληρος ο τσιγγάνικος πληθυσμός εξοντώθηκε στην Κροατία, την Εσθονία, τη Λιθουανία, το Λουξεμβούργο και την Ολλανδία. Ο συνολικός αριθμός των δολοφονημένων από τους ναζί κυμαίνεται από 220 χιλιάδες μέχρι 1,5 εκατομμύριο, είναι αδύνατον όμως να υπολογιστεί ο ακριβής αριθμός γιατί δεν υπήρχαν στατιστικές για τον πληθυσμό τους πριν τον πόλεμο.
Ο διωγμός των τσιγγάνων επισκιάστηκε από τη γενοκτονία των εβραίων. Μόνο τα τελευταία χρόνια η Ρομά κοινότητα έχει αξιώσει την αναγνώρισή του. Άλλωστε δεν υπάρχει καμία κρατική οντότητα που θα υποστηρίξει αυτή την υπόθεση. Ακόμη κι αν σήμερα ο «επαναπατρισμός» και ο αποκλεισμός έχουν αντικαταστήσει τη συστηματική εξόντωση, οι ζωές των 8 εκατομμυρίων τσιγγάνων που ζουν στην Ευρώπη, μοιάζουν όπως και τότε «ζωές χωρίς αξία».

Γερμανοί αντιφασίστες στις τάξεις του ΕΛΑΣ

Tου Erik Eberhard

Ανυπακοή, αντίσταση, αυτομόληση δεν ήταν άγνωστα φαινόμενα στη Βέρμαχτ, τον γερμανικό στρατό του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ανάμεσα στο 1939 και το 1945 λειτούργησαν στη Βέρμαχτ 1.000 με 1.200 στρατοδικεία, τα οποία εκδίκασαν περίπου τρία εκατομμύρια υποθέσεις υπονόμευσης της αμυντικής ισχύος, ανυπακοής, εσχάτης προδοσίας κλπ.

Στις δίκες αυτές καταδικάσθηκαν περίπου 1,3 εκατομμύρια στρατιωτικοί, από τους οποίους οι 370.000 σε «βαριές ποινές», δηλαδή σε φυλάκιση άνω των έξι μηνών. Σε αυτές τις καταδίκες συμπεριλαμβάνονται περίπου 30.000 θανατικές, από τις οποίες εκτελέσθηκαν περισσότερες από 20.000. Επιπλέον, υπήρξε ένας μεγάλος αριθμός εκτελέσεων στρατιωτών της Βέρμαχτ που διατάχθηκαν από έκτακτα στρατοδικεία ή διαπράχθηκαν από τη στρατονομία και τα SS χωρίς να έχει προηγηθεί δίκη. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών του πολέμου χιλιάδες στρατιώτες απρόθυμοι να πολεμήσουν έπεσαν θύματα αυτών των συνοπτικών διαδικασιών.[1] Συνολικά η στρατιωτική δικαιοσύνη είχε περισσότερα θύματα απ’ ό,τι τα περιβόητα έκτακτα δικαστήρια και το Ανώτατο Λαϊκό Δικαστήριο, στο οποίο προήδρευε ο Ρόλαντ Άισλερ.

Συνέχεια

Το αμερικανικό λίφτινγκ των ναζί

Από το Ιο της ελευθεροτυπίας (27/02/2005)

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΓΚΕΛΕΝ».

Η μεταπήδηση πρακτόρων δεν είναι κάτι περίεργο. Τι γίνεται, όμως, όταν οι νικητές απορροφούν το μηχανισμό των ηττημένων; Χάρη στα αρχεία της CIA για τη (θυγατρική της) γερμανική BND, μπορούμε να δούμε μια τέτοια «συγχώνευση» επί το έργον.

Σύμφωνα με μια πετυχημένη διατύπωση, ήταν «το χειρότερα φυλαγμένο μυστικό του Ψυχρού Πολέμου». Οι Σοβιετικοί το αντιλήφθηκαν (και το κατήγγειλαν) σχεδόν αμέσως. Ο δυτικογερμανικός τύπος τού αφιέρωσε αποκαλυπτικά ρεπορτάζ ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’50, ενώ «λαϊκά» αμερικανικά έντυπα (όπως το «Time») έσπευσαν εξίσου δημόσια να το υπερασπιστούν. Μόνο η ίδια η CIA σφύριζε αδιάφορα -για να παραδεχτεί επίσημα την ύπαρξή του μόλις τον Σεπτέμβριο του 2000, όταν ο επικείμενος αποχαρακτηρισμός των σχετικών υπηρεσιακών φακέλων απαγόρευε πια κάθε υπεκφυγή.
Ο λόγος για την εκτεταμένη μεταπολεμική στρατολόγηση ενός μεγάλου αριθμού στελεχών του χιτλερικού καθεστώτος -και μάλιστα του σκληρού πυρήνα του (μυστικές υπηρεσίες και μηχανισμοί ασφαλείας)- από τις ΗΠΑ, για να συνδράμουν την εκστρατεία του «ελεύθερου κόσμου» ενάντια στον «κομμουνιστικό κίνδυνο».
Κεντρικός πυρήνας αυτής της πολιτικής υπήρξε η «Οργάνωση Γκέλεν» (από το όνομα του επικεφαλής της, στρατηγού Ράινχαρτ φον Γκέλεν), που μετά την είσοδο της ΟΔΓ στο ΝΑΤΟ μετασχηματίστηκε στην επίσημη Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών (Bundesnachrichtendienst ή BND), τη σημερινή, δηλαδή, γερμανική ΕΥΠ.

Συνέχεια

Πειρατές του Εντελβάις

Tο κείμενο βρέθηκε εδώ και δημοσιεύθηκε το Απρίλη 2006 στο δελτίο «Plot Point» (Αθήνα).

Οι Ναζί, μερικούς μήνες μετά την άνοδό τους στην εξουσία στη Γερμανία το 1933, είχαν ουσιαστικά συντρίψει τη γερμανική εργατική τάξη, την οποία πολλοί θεωρούσαν ως μια από τις πιο καλά οργανωμένες στον κόσμο. Το Κομμουνιστικό και Σοσιαλιστικό κόμμα, τα συνδικάτα τους, οι πολιτοφυλακές τους και οι κοινωνικές τους οργανώσεις είχαν απαγορευθεί: οι ακτιβιστές είχαν εκτελεστεί, φυλακιστεί, εξοριστεί ή είχαν περάσει στην παρανομία. Οι εργατικές συνοικίες είχαν αποκλειστεί και υπόκειντο σε επιδρομές και έρευνες από σπίτι σε σπίτι με σκοπό την τρομοκράτηση των κατοίκων.

Το ναζιστικό πρόγραμμα δημιουργίας μιας Εθνικής Κοινότητας και φίμωσης των αντιφρονούντων μέσω της τρομοκράτησης τους θα έφτανε στο απόγειο του στα επόμενα 12 χρόνια.

Η στρατολόγηση στη Χιτλερική Νεολαία και η υποχρεωτική παρακολούθηση της εθνικοσοσιαλιστικής εκπαιδευτικής διαδικασίας ήθελαν να καταστήσουν βέβαιο ότι οι νέοι θα γίνονταν ενεργοί (ή τουλάχιστον παθητικοί) υποστηρικτές του ναζιστικού κράτους. Πίσω από την προπαγάνδα της «Εθνικής Κοινότητας» η πραγματικότητα, ειδικά στις εργατικές περιοχές, ήταν πολύ διαφορετική. Όσο περισσότερο το κράτος και η Χιτλερική Νεολαία εισέβαλλαν στη ζωή των νέων, τόσο πιο ξεκάθαρες γίνονταν οι πράξεις αντικονφορμισμού και αντίστασης. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι αρνούνταν να συμμετάσχουν στις δραστηριότητες της Χιτλερικής Νεολαίας και, αντίθετα δημιουργούσαν ομάδες και συμμορίες εχθρικές προς τους Ναζί.

Από το 1938 μέχρι την κατάλυση του ναζιστικού κράτους, οι αρχές (ειδικά η Χιτλερική Νεολαία, η αστυνομία και η Γκεστάπο) ανησυχούσαν όλο και περισσότερο για τη συμπεριφορά και τις δραστηριότητες των «συμμοριών» των νέων προλετάριων που έγιναν γνωστές με το κοινό όνομα «Οι Πειρατές του Εντελβάις» (λόγω του εμβλήματος με ένα λουλούδι εντελβάις που φορούσαν πολλοί από αυτούς). Στην Έσση ονομάζονταν Farhtenstenze (Ταξιδιώτες), στο Ομπερχάουζεν και στο Ντύσελντορφ «Οι Πειρατές του Kittelbach», στην Κολωνία λέγονταν «Navajos». Όλοι όμως θεωρούσαν τους εαυτούς τους «Πειρατές του Εντελβάις».

Συνέχεια