‘We don’t forgive, we don’t forget’: anti-fascists commemorate ten years since the murder of Davide Cesare


Ten years after the murder of leftist militant Davide Cesare aka DAX, stabbed to death by fascists on March 16 2003, thousands of activists march in Milan to commemorate his death and to carry forward his ideals.

On Saturday 16th March 2013, around 10,000 people took part in a demonstration in Milan to commemorate ten years since the murder of Davide Cesare aka ‘Dax’ by fascists.
Traffic in the city centre was blocked while a section of the demonstration attacked banks and luxury hotels with rocks, hammers and flares. Others sprayed graffiti on the city’s walls: ‘Dax odia ancora’ (‘Dax still hates’) or ‘Dax Vive’ (‘Dax lives’). Also, the Scuola Militare Teuliè – one of the oldest military academies in the world – was attacked as activists kicked open the doors, smashed windows and threw flares inside the building and there were clashes with the police, in which the police fired teargas at demonstrators.

The demonstration was organised in several blocs, representing groups from across the country and abroad. Blocs representing students’ organisations, anti-fascist groups and social centres were present, as well as local squatted housing and anti-eviction committees, self-organised popular sport centres (sports associations which have anti-fascism and solidarity as founding principles) and migrants’ groups.

The demonstration snaked across town, sometimes ignoring the route previously agreed with the police. It eventually finished in Corvetto, a working class area in the south-east of the city, where an abandoned building had been occupied before the demonstration and was used for a concert in the evening, with some of Italy’s most famous hip-hop acts playing. As well as all this on the Saturday, there was also a demonstration of students on Friday and a day of ’People’s Sports for Dax’ organised for the Sunday.




Μιλάνο, 16.3.2013: 10 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα-αντικαπιταλιστή Dax

16 Μάρτη 2003 – 16 Μάρτη 2013: Δέκα χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα-αντικαπιταλιστή συντρόφου Davide Cesare (Dax) που έπεσε μαχόμενος στο Μιλάνο με φασίστες μαχαιροβγάλτες. Το παρακάτω απόσπασμα δημοσιεύθηκε στο infoaut.org Μετάφραση: Προλεταριακή Πρωτοβουλία, Αθήνα 15 Μάρτη 2013.

Dax: 10 χρόνια χωρίς εσένα, 10 χρόνια μ’ εσένα

Dax: 10 χρόνια χωρίς εσένα, 10 χρόνια μ’ εσένα

Απόσπασμα του πολιτικού κειμένου που κυκλοφόρησαν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες του Davide Cesare (Dax), με αφορμή τα δέκα χρόνια από τη δολοφονία του.
Να μιλήσουμε για τον Dax σημαίνει να διηγηθούμε τη δική μας ιστορία, μια ιστορία φτιαγμένη από νίκες και ήττες. Αυτό που μένει είναι η αξιοπρέπεια. Η αξιοπρέπεια των προλετάριων που επιλέγουν να αγωνιστούν ενάντια στη αδικία, ξεκινώντας από τα χειροπιαστά πράγματα, από την καθημερινότητα της δράσης μας, εκεί που μια πράξη έχει μεγαλύτερη αξία από χίλιες διακηρύξεις.

Δέκα χρόνια μετά συνεχίζουμε να διηγούμαστε την ιστορία του Dax και της Μαύρης Νύχτας, για να την μεταδώσουμε στις νέες γενιές της εξέγερσης, της επανάστασης, του ανταγωνισμού. Για να είναι γνωστό ποιοι είναι και τι είναι ικανοί να κάνουν οι φασίστες, η αστυνομία, οι δημοσιογράφοι και το δικαστικό σώμα. Για να μη μπορεί κανένας ούτε να ξεχάσει, ούτε να συγχωρήσει.

Να παραταχθείς από την πλευρά του αγώνα σημαίνει να διακινδυνεύσεις το σώμα σου και τη ζωή σου. Ο Dax είχε διαλέξει από ποια πλευρά να σταθεί, δεν γύρισε την πλάτη του, δεν την κοπάνησε. Εκείνο το βράδυ ο Dax βγήκε μπροστά, όπως έκανε πάντα, και έχασε τη ζωή του για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, τους συντρόφους του και τις ιδέες μας. Αυτό το θάρρος πρέπει να μεταδίδεται στο εσωτερικό των αγώνων του παρόντος. Γιατί ο φόβος είναι ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία του ελέγχου. Στις 16 Μάρτη του 2003 το Μιλάνο έχασε ένα μαχητή και αυτή η ημερομηνία παραμένει μια ανοιχτή πληγή, που έμεινε αναπάντητη.

Η προσέγγιση του Μάρτη του 2013 ήταν μια ευκαιρία για να κάνουμε έναν απολογισμό αυτών των χρόνων, να ξαναπάρουμε μια διευρυμένη συλλογική διαδρομή για την οργάνωση της δέκατης επετείου.

Εκκινήσαμε από τη μνήμη της Μαύρης Νύχτας για ν’ αντιληφθούμε σε βάθος την επικαιρότητα του φασιστικού κινδύνου και της καταστολής των κινημάτων: δέκα χρόνια μετά τα ίδια μαχαίρια και τα ίδια γκλοπ συνεχίζουν να χτυπάνε. Έτσι, η επέτειος μετατράπηκε σε μια ατμομηχανή για να τεθούν σε συνέργια εμπειρίες, αναλύσεις και πρακτικές και να καλεστεί μια πανιταλική διαδήλωση το Σάββατο 16 Μάρτη, στην οποία θα διεκδικήσουμε την αντιφασιστική και αντικαπιταλιστική ταυτότητα του Dax, η οποία είναι και δική μας, για να επιστρέψουμε φέρνοντας μέσα στην πόλη τους αγώνες του που είναι και δικοί μας αγώνες. Σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης του δυτικού καπιταλιστικού συστήματος επιλέξαμε να πάμε στη ρίζα, στην πηγή της δικής μας πολιτικής δράσης, μιλώντας για αντιφασισμό και αντικαπιταλισμό: δυο λέξεις που δεν μπορούν να διαχωριστούν αφού είναι στενά συνδεδεμένες και αποτελούν δύο θεμέλια της δικής μας πολιτικής ταυτότητας.

Μ’ αυτό το πνεύμα, δέκα χρόνια μετά, ένα σημαντικό κομμάτι του αντιφασιστικού Μιλάνου αναλαμβάνει συλλογικά την τιμή και το χρέος για τη διοργάνωση της επετείου, η οποία θα περιλαμβάνει ένα τριήμερο αντιπληροφόρησης, άθλησης και αγώνα αφιερωμένου στον Dax στις 15, 16 και 17 Μάρτη 2013.

Πανιταλική πορεία: Ο Αντιφασισμός είναι Αντικαπιταλισμός

16 Μάρτη 2013, 15.00, πλατεία 24 Maggio, Μιλάνο

Ο Dax ζει! 10 χρόνια μ’ εσένα, 10 χρόνια χωρίς εσένα

16 march 2013 «Dax vive»


16th march 2003: the Dark Night of Milan.
Fascists stab to death Davide Cesare, nicknamed “Dax”.
Soon after, police and carabinieri beat up to blood friends and fellows that rushed to San Paolo Hospital to have some news about him. Fascist squads and police brutality. Knives and cosh.

March 2013: 10 years after Dax’s death, murdered because antifascist, Milan prepares to remember his Dark Night and to fight back any fascist attempt, through a 3 days of counter information, fight, music and demotic sport.

16 march 2013: antifascist and anti capitalist national demo. To remember Dax and his daily intervention to fight back any xenophobic act or injustice.
To claim his antagonist identity, his hate toward inequality that feeds the powerful and hungers the people.
To feed his and our dream to radically change society, revolutionizing life and work conditions, tearing down the relationship of domination we face daily.
To reconstitute a militant and active antifascism internationally against the new rightwing, which in years of crisis finds an easy solution in fighting the weak people, never putting into discussion the constituted power.
Against who seeds racism and intolerance, feeding a ‘poor’s war’ which is enslaved to the cultural and economical supremacy of global capitalism.
Because the freedom of living where one is born or migrated, health system, education, home, are never given by the powerful. These need to be conquered struggling, adopting solidarity and mutual help, recognizing each other’s different culture, habits, age, but equally aiming a more rightful world for everybody.

Against fascism, since ever defending dominant classes.
Against capitalism, responsible of exploiting and oppressing the whole world. A model in permanent crisis which deserves to be teared down from his foundation, to build an alternative made of social justice, solidarity and respect of any living being.

16 march 2013: Dax lives in each fight in the present days, in every antifascist and anti capitalist militancy.

Dax’s fellows

Rome:School and anti-fascist demonstrations, November 24

On November 24 2012, three different demonstrations took place in Rome and in other cities. In the morning, two separate rallies marched through the capital, both protesting against cuts in school budgets. The first was led by the COBAS union, which had called for a strike, while the second was a students’ rally.
In the afternoon, a third important demonstration took place in the city centre: an anti-fascist demonstration against the national rally of Casa Pound Italia. Casa Pound’s rally attracted around 2,000 people, protected by a heavy security presence. At the same time, thousands of demonstrators (ordinary people, students, migrants, partisans, social centre militants, left-wing party and anti-racist activists) met to protest against the neo-fascist organization and the support it receives from the city council, led by the ex-neo-fascist Mayor, Gianni Alemanno.
The Rome council, which has approved huge budget cuts and increases in local taxes, has also approved the purchase of Casa Pound’s base for around 12 million euros in order to protect the organization from eviction. The Mayor’s son, as it happens, is an active member of the students’ section of Casa Pound.

Another big demonstration against Casa Pound was held in Bologna, where a base opened recently.


Μάρκο Ζερμπίνο: CasaPound Italia: για τον φασισμό του 21ου αιώνα

Αναδημοσίευση από το levga.gr

Ο φασισμός ήταν επανάσταση, η μοναδική που συντελέστηκε
πραγματικά σε αυτή τη χώρα και, κατά τη γνώμη μου,
αντιπροσώπευε ένα προοδευτικό κοινωνικό όραμα, μια
άνθηση της τέχνης, της τιμιότητας, της ειρωνείας.
Gianluca Iannone

Ο δέκατος ένατος αιώνας είναι νεκρός.
Ο εικοστός αιώνας είναι νεκρός.
Εμείς, αντίθετα, αισθανόμαστε περίφημα.
Από το Manifesto dell’estremocentroalto

Φλωρεντία, 13 Δεκεμβρίου 2011. Είναι περίπου 12:30 το μεσημέρι όταν ο Gianluca Casseri, 50 ετών, παρκάρει το αυτοκίνητό του κοντά στην υπαίθρια αγορά της Πιάτσα Νταλμάτσια, στα βόρεια προάστια της πόλης, και κατευθύνεται με γρήγορα βήματα προς το σημείο όπου συνήθως κάθονται μόνο πλανόδιοι μικροπωλητές από την Αφρική. Μόλις φτάνει στο σημείο, ο άντρας πυροβολεί μερικές φορές με το ρεβόλβερ που κρατάει, ένα Μάγκνουμ 35 7. Στο έδαφος κείτονται τα άψυχα σώματα του Samb Modou, 40 ετών, και του Diop Mor, 54 ετών· δίπλα τους κείτεται βαριά τραυματισμένος ο Moustapha Dieng, 34 ετών. Ο Casseri επιστρέφει στο αυτοκίνητό του, μπαίνει μέσα και απομακρύνεται βιαστικά. Θα ξαναεμφανιστεί δύο ώρες αργότερα, λίγο μετά τις 14:30, κοντά σε μια άλλη υπαίθρια αγορά της πόλης, αυτή του Σαν Λορέντσο. Εκεί, στο ιστορικό κέντρο της πόλης, η ρατσιστική σφαγή συνεχίζεται: αυτή τη φορά πέφτουν τραυματισμένοι από τις σφαίρες του δολοφόνου ο Sougou Mor, 32 ετών, και ο Mbenghe Cheike, 42 ετών. Λίγο αργότερα, δύο αστυνομικοί εντοπίζουν τον Casseri στο υπόγειο της αγοράς, μέσα στο αυτοκίνητό του. Αυτός, όταν τους αντιλαμβάνεται, τραβάει ξανά το πιστόλι και, ταχύτατα, στρέφει την κάνη στο λαιμό του. Ύστερα τραβάει τη σκανδάλη.

Η σφαγή της Φλωρεντίας έχει ως άμεσο αποτέλεσμα να επανέλθει στο προσκήνιο της επικαιρότητας η ακροδεξιά οργάνωση CasaPound Italia (Οικία Πάουντ Ιταλία, Cpi), μέλος της οποίας, όπως έγινε γνωστό μετά τη σφαγή, ήταν ο Cassari. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τόσο ο Gianluca Iannone, ιδρυτής και αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ομάδας, όσο και η παρέα του, που συνήθως είναι προσεκτικοί και επιδέξιοι χειριστές της επικοινωνίας, θα προτιμούσαν να μη βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ενώ τα πτώματα των θυμάτων είναι ακόμα ζεστά, η Cpi εκδίδει μια ανακοίνωση στην οποία «εφιστά την προσοχή όλων ώστε να μη συσχετίσουν την τραγωδία της τρέλας που σήμερα προκάλεσε δύο νεκρούς στη Φλωρεντίας με τις πολιτικές δραστηριότητες του κινήματος». «Στο dna της CasaPound Italia», σπεύδουν να διευκρινίσουν οι συναγωνιστές, «η ξενοφοβία δεν επικροτείται, όπως δεν έχει θέση και η ρατσιστική βία».

Όσοι γνωρίζουν έστω και λίγο την ιστορία και την πολιτική δραστηριότητα της Cpi δεν εκπλήσσονται από τον εκνευρισμό και την ενόχληση των Iannone και σία για τα γεγονότα της Φλωρεντίας. Η CasaPound, προσπαθώντας εδώ και περίπου ένα χρόνο να προβάλει την εικόνα μιας οργάνωσης που τοποθετείται «πέρα» από τις «πεπαλαιωμένες» κατηγορίες της αριστεράς και της δεξιάς, μια πολιτική εμπειρία «αντικομφορμιστική», νεανική, εξεγερμένη και καινοτόμα ακόμα και μέσα στον χώρο της άκρας δεξιάς, ανέκαθεν απέρριπτε ως ψευδείς και προσχηματικές τις κατηγορίες για ρατσισμό, αντισημιτισμό, ομοφοβία και, γενικότερα, κάθε απόπειρα πολιτικών επιστημόνων ή των ΜΜΕ να την συσχετίσουν με την παραδοσιακή ιταλική δεξιά. Ορισμένοι κάπως επιφανειακοί ακαδημαϊκοί αφέθησαν να γοητευτούν από αυτή την «αυτοαφήγηση» που δημιούργησαν εκείνοι που, μεταξύ άλλων, αρέσκονται να αποκαλούνται «φασίστες της τρίτης χιλιετίας». Στη συνέχεια θα εξετάσουμε για ποιο λόγο το κίνημα του Iannone δεν παρουσιάζει καινοτόμα στοιχεία στο εσωτερικό του πανοράματος της ιταλικής άκρας δεξιάς. Για την ώρα, θα ξεκινήσουμε από μια απλούστερη ερώτηση: ποια είναι η CasaPound;


1918-1922 Arditi del Popolo

Μια ιστορία των λαϊκών πολιτοφυλακών που πολέμησαν τους Ιταλούς φασίστες, που καλύπτει τη γέννηση, την ανάπτυξη και την παρακμή της πρώτης αντιφασιστικής ομάδας στον κόσμο, των Λαϊκών Ομάδων Κρούσης.
Οδόφραγμα των Λ.Ο.Κ. στην Πάρμα, Αύγουστος 1922
Το τέλος του Ά Παγκοσμίου πολέμου βρήκε την εργατική τάξη της Ιταλίας σε μία κατάσταση έντονης επαναστατικής ζύμωσης. Παρότι ανέτοιμοι ακόμα να κατακτήσουν οι ίδιοι την εξουσία, οι εργάτες και οι αγρότες είχαν κερδίσει, από το 1918, μια πληθώρα παραχωρήσεων από το κράτος: μισθολογικές αυξήσεις, οχτάωρη εργασία και αναγνώριση των συλλογικών συμβάσεων.
Από το 1919, όμως, ένας νέος ριζοσπαστισμός αναδύθηκε στους κόλπους του εργατικού κινήματος. Μόνο εκείνη τη χρονιά, έγιναν 1.633 απεργίες σε όλη τη χερσόνησο, ενώ τον Αύγουστο το πρόσφατα σχηματισμένο κίνημα των εκπροσώπων των εμπορικών σωματείων του Τορίνο (ο πρόδρομος των εργατικών συμβουλίων) υπογράμμιζε την ανάπτυξη μίας νέας έντονης μαχητικότητας, που αντλούσε δύναμη από την αυτόνομη ικανότητα των εργατών να αυτοοργανώνονται σε ελευθεριακή βάση, η οποία είχε « τον πιθανό στόχο να προετοιμάσει τους ανθρώπους, τις οργανώσεις και τις ιδέες, σε μία συνεχή προεπαναστατική επιχείρηση ελέγχου, ώστε να είναι έτοιμοι να αντικαταστήσουν την εξουσία των αφεντικών στις επιχειρήσεις και να επιβάλουν μία νέα πειθαρχεία στην κοινωνική ζωή».
Στην επαρχία η αγροτιά είχε ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο με το κράτος, καταλαμβάνοντας τις γαίες που της είχε υποσχεθεί προπολεμικά. Ο νόμος Βισότσι, του Σεπτέμβρη του 1919, απλά νομιμοποίησε τις κοπερατίβες που είχαν ήδη στηθεί, ενώ οι «κόκκινες λίγκες» βοηθούσαν στη δημιουργεία ισχυρών σωματείων εργατών γης.

1918-1922: The Arditi del Popolo

A history of the people’s militias who fought Italy’s fascists covering the birth, growth and decline of the world’s first anti-fascist group, the Arditi del Popolo.

By the end of World War I, the working class in Italy were in a state of revolutionary ferment. Not yet ready for the conquest of power themselves, workers and peasants by 1918 had won a variety of concessions from the state: an improvement of wages, the eight-hour day, and a recognition of collective contracts.

By 1919, however, a new radicalism had descended upon the labour movement. In that year alone, there were 1,663 strikes across the peninsula, while in August the newly formed shop stewards’ movement in Turin (the forerunner to the workers’ councils) underlined the growth of a new vibrant militancy that drew its strength from the autonomous capacity of workers to organise themselves along libertarian lines and which had “the potential objective of preparing men, organisations and ideas, in a continuous pre-revolutionary control operation, so that they are ready to replace employer authority in the enterprise and impose a new discipline on social life”.*

In the countryside, the peasantry opened up a second front against the state by occupying the land that had been promised them before the war. The Visochi decree of September 1919 merely validated the co-operatives that had already been set up while the ‘red leagues’ assisted the formation of strong unions of day labourers.

However, 1919 also marked the initial signs of capital defending itself against the growing onslaught. A meeting of industrialists and landowners at Genoa in April sealed the first stages of the ‘holy alliance’ against the rise of labour power. From this meeting were drawn up plans for the formation, in the following year, of both the General Federation of Industry and the General Federation of Agriculture, which together worked out a precise strategy for the dismantling of the labour unions and the nascent councils.

Alone, however, the industrialists and landowners could not undertake the struggle against the labour movement. The workers themselves had to be cowed into submission, had to have their spirit of revolt broken on the very streets they walked and the fields they sowed. For this, capital turned to the armed thuggery of fascism, and its biggest thug of all: Benito Mussolini.


Fascists out of our cities! More on Casapound and recent racist murders in Florence, Italy

from http://italycalling.wordpress.com/

After the shootings of 3 days ago in Florence at the hand of a right-wing extremist who killed two Senegalese street vendors and injured another three, Senegalese migrants joined by local residents and antiracist organisations improvised a march through the city centre, ending at the local Court.

Interestingly enough, the police, who, after the first murder, should have in theory been trying to catch the murderer, decided instead to focus on and repress heavily the spontaneous demonstration with charges and beatings. The same happened in Rome the following day, where a protest against the neofascist organisation’s local centre was charged by riot police. Numerous initiatives are being organised all over Italy; in Pistoia a picket appeared outside the local Court a few hours after the shootings, and a banner was hung demanding the closure of Casapound and other similar neofascist groups. More protests took place yesterday and today in various places, organised by migrants and antiracist groups.

In the meantime, Casapound and other fascist groups are doing their best to delete any proof of the killer’s connection with them: Casseri’s writings have been taken off websites of organisations he had collaborated with in the past – he was a writer and editor, had his own magazine and had a reputation as one of the main contemporary far right “intellectuals”, fond of fantasy literature and poets like Ezra Pound. Although not officially a member of Casapound, Casseri was in fact very close to the group, had spoken at many talks and more than once had worked with them. The national Casapound’s website had a whole page about him that was swiftly taken off a few hours after the murders. Despite Casapound’s attempt to take distance from Casseri, some activists from Pistoia, as soon as they saw his picture in the newspapers, recognised him as the man they’d seen in tribunal at a trial against some left-wing activists wrongly accused of attacking the local Casapound centre. He’d been at every hearing, unknown to the defendants, as a delegate of the local Casapound group in Pistoia.

Moustapha Dieng, one of the Senegalese men injured, is still in hospital fighting for his life. In the meantime, the media can’t find anything better to do but give space to the fascists: one of the leaders of Casapound, Gianluca Iannone, was interviewed by Rai3 (one of the public channels) and described Casapound as a “voluntary organisation whose work revolves around culture, sports and politics”. When the journalist questioned the “voluntary” nature of Casapound and referred to it as a far right organisation, he got really angry and refused the accusations of racism and antisemitism, claiming that these myths are created by ignorant people whose only interests are “creating monsters and scapegoats”. On Casseri, he contradicted himself: he started by saying he was a very normal person with a normal life, and later stated he was obviously insane, and isolated in his actions.

These murders, like the racist attacks against a Roma camp in Turin a few days ago and many other attacks that are unfortunately becoming more and more frequent, are not caused by isolated “crazy loners”, but are the product of a xenophobic, neofascist mentality that groups like Casapound, and parties like the Northern League, have been preaching about for years.

Anarchist partisans in the Italian Resistance

Historical notes on the activities of anarchist partisans in the anti-fascist Resistance in Italy during World War II.

Italy formally surrendered to the Allies on 8 September 1943, though areas of central and northern Italy remained in the hands of the Germans and of the fascist Salo Republic. Anarchists immediately threw themselves into armed struggle, establishing where possible (Carrera, Pistoia, Genoa and Milan) autonomous formations, or, as was the case in most instances, joining other formations such as the socialist ‘Matteotti’ brigades, the Communist ‘Garibaldi’ brigades, the ‘Giustizia e Liberta’ units of the Action Party.

Twenty years of fascist dictatorship which, perhaps deliberately, labelled any sort of opposi- tion as ‘Communist’, exile, imprisonment and not least the quite special treatment that the post-fascist Badoglio government reserved for anarchists certainly helped make any immediate rebuilding of the organisational ranks of the libertarian movement all the more difficult. It was in this special context, marked by confusion and disorientation, that there took place a far from negligible haemorrhaging of some libertarians in the direction of the Action Party, the Socialist Party and sometimes the Communist Party. While anarchist participation in the partisan struggle was conspicuous, especially in terms of bloodshed, it also exercised little influence. This was due to the complete hegemony of social-democratic ideas across an arc of political groupings from liberals through to the Communists.


Casa Pound and the New Radical Right in Italy


You’d be forgiven for thinking that a group of zine-publishing techie squatters into rock music, baiting the state and defending the working class were part of the anarchist left. But, writes the Moyote Project, Italy’s Casa Pound movement is symptomatic of the radical right’s growing ability to assimilate progressive agendas into a toxic and populist political brew.

In 1973 the Italian neo-fascist group Nuova Destra (New Right) started publishing the DIY fanzine The Voice from the Sewer, as an ironic response to the left-wing slogan that incited (neo)fascists to return to the only place that they possibly could have emerged from. Yet now, more than 25 years on, it appears as if the fragmented, contradictory and unrepentant universe of the Italian radical right has crawled out of the sewer and entered the public sphere with its head held high. Armed with new tactics, a rousing new vocabulary and a rehash of old ideologies – and making use of the latest in graphic design – it has carved out for itself a space which is precariously balanced between the street and the various state institutions and are achieving pernicious success in both arenas. It labels itself the non-conforme right and ‘third millennium fascists’1. Its recent successes and new found abilities in interpreting the moods and swings of our times suggest that its recent, surprising re-emergence cannot be filed away as something symptomatic ,merely, of an appearance of detritus from the past. A closer look at its tactics, ideological baggage and at the role it plays in contemporary Italy is now more than warranted.


Αντιφασιστική διαδήλωση στην Νάπολη

Στις 29 Απριλίου πέντε αντιφασίστες φοιτητές ενώ έσβηναν φασιστικό σύνθημα στο τοίχο του πανεπιστημίου της Ναπολης δέχθηκαν επίθεση από φασίστες με μαχαίρια και ξύλα. Από την επίθεση τρεις αντιφασίστες τραυματίστηκαν και ο ένας αναγκάστηκε να κάνει εγχείρηση στο χέρι.
Ο ένας από τους φασίστες ήταν ένα μέλος του τοπικού casa pound,που τώρα θα κατέβει με το κόμμα του Μπερλουσκονι.


Συγκρούσεις με μπάτσους και φασίστες στο Παλέρμο

Aντιφασιστές/τριες συγκρούστηκαν με τους μπάτσους στο Παλέρμο στις 24 Μαρτίου που προστάτευαν την παρουσίαση βιβλίου για την ιστορία της φασιστικής οργάνωσης Casa Pound .

Antifa Festival Bologna

Bologna, Italy – May 28th to June 6th 2010,
Parco di Viale Togliatti (Viale Togliatti Park)

Antifascism. Does this word sound old to you?
Somewhat inadequate nowadays? Outdated, obsolete?

Then tell us, what is behind the modern day concentration camps for immigrants (CIE), the deportations, the oppression and torture people are subjected to by the state, the racism reemerging in the guise of the government’s security agenda, which is turning health care assistants into OVRA? (Mussolini’s secret police force under fascism) What is behind the will to split the working world, in order to foster a fratricidal war between desperate people?

What is behind the continual mystification of history, the attempt to rehabilitate the Salo republic’s repubblichini, the streets that bear Almirante’s name (a notorious Italian fascist) and power’s intolerance to the most basic democratic rules. And what about the attempts to change the constitution, the will to gag ‘justice’ by trying to turn it into a heap of servants of power, the attacks on education, on research and freedom of information and the desire to have a mute state that obeys the fascist model that must be imposed at all costs?

What is behind the various roma camps which have been set on fire, the deaths in prisons, the fascist salutes in Italian squares, the connivance between neofascists and the state, the increasing number of attacks and threats towards those who do not align themselves with the neofascist model?
Have you ever seen the 2010 fascist action squads acting freely in the streets and universities under police “surveillance”? Did you see them attacking students with batons, belts and knives? And did you then hear those in power taking their side, whilst covering up the facts?

Doesn’t this remind you of something? Doesn’t it stink of fascism?

Fascism is first and foremost, a “culture”, a way of being, of behaving. It is the desire to dominate people, nature, the territory. It is arrogance, the negation of every right, the repression of dissent and the negation of and contempt towards difference. The ‘culture’ of yesterday’s fascism is alive and well. It has transformed itself, changing its organisations and delegations and continues to carry out fascism’s dirty work, up until this day. The ‘culture’ to fight against belongs to this fascism of today.

With this in mind, we intend to relaunch the project of a social festival of antifascist cultures, as an open and participatory project, emerging from our fighting territories, with the aim of creating a network, strengthening relationships and enabling us to build a common projectuality.

To allow for as many people as possible to participate in the conceptual development and elaboration of the timetable, we have decided to create various open affinity groups to cover each theme that we intend to develop during the festival. To collaborate and make suggestions for the content of thematic tables, please write to:

ambiente@fest-antifa.net Environment and territory, ecology
antipro@fest-antifa.net Prohibitionism, authoritarianism, psychiatry
casa@fest-antifa.net Housing rights, work, precarity and
comunicazione@fest-antifa.net Communication, information sharing, freedom of expression
glbtiq@fest-antifa.net GLBTIQ, sexism, homophobia, gender-based violence
memoria@fest-antifa.net History and memory
migranti@fest-antifa.net Migrants and racism
nuovedestre@fest-antifa.net Neofascist movements and the New Right
scuola@fest-antifa.net Education

The festival will feature numerous debates, seminars, workshops, book presentations, comics, videos, gigs and theatre performances, photography shows and anything else we will be able to build through the input and availability of those wanting to participate.