Βαθύ κράτος και νεοναζί/Η περίπτωση των 3 της NSU

Κοίτα να δεις. Κοίτα να δεις που συμβαίνουν κι αλλού. Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του κειμένου. Γιατί η υπόθεση που θ’ αναφέρουμε παρακάτω ανοίγει ένα μικρό παράθυρο στον κόσμο που παρουσιάζει κάποιες αναλογίες (αν και όχι ομοιότητες) με την κατάσταση εδώ.

θύματα-νεοναζίΣτα μέσα του περασμένου Νοέμβρη έκανε το σύντομο πέρασμά του από τα ελληνικά media ένα πολύ σοβαρό θέμα: αφορούσε την δράση μιας μικρής (;) ομάδας ναζί, που από το 2000 έως το 2007 δολοφόνησαν (τουλάχιστον) οχτώ τούρκους κι έναν έλληνα μετανάστη, καθώς και μια αστυνομικό, σε διάφορες γερμανικές πόλεις. Ο σχετικός ντόρος που προκλήθηκε στη Γερμανία ανάγκασε το κοινοβούλιο να υιοθετήσει ομόφωνο ψήφισμα «καταδίκης του ακροδεξιού εξτρεμισμού και του ρατσισμού». Αυτός ο ντόρος έφτασε μάλιστα μέχρι το σημείο να συζητείται σοβαρά (το πόσο θα φανεί) από τον αρμόδιο υπουργό εσωτερικών η απαγόρευση του NPD, που είναι ο μεγαλύτερος ακροδεξιός πολιτικός φορέας, εκπροσωπείται σε τοπικά κοινοβούλια κρατιδίων και δήμων και έχει στις τάξεις του αρκετούς ναζί και πρώην σκίνχεντς από συμμορίες του δρόμου. Το ίδιο το NPD προσπάθησε ν’ αποστασιοποιηθεί από τη δράση της NSU (National Socialist Underground, είναι το όνομα της οργάνωσης) και τα μέλη της ως φυσικά πρόσωπα, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε, αφού δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες που απεικονίζουν τον τωρινό φύρερ του NPD στην ίδια διαδήλωση με κάποια από τα πιθανολογούμενα μέλη αυτής της οργάνωσης.

Συνέχεια

Advertisements

Αντιφασιστική πορεία, Καβάλα, 19/4/2013

DSC8342ePoster-1024x680Το απόγευμα της Παρασκευή 19 Απρίλη πραγματοποιήθηκε αντι-φασιστική πορεία από 100 περίπου συντρόφους/ισες στους δρόμους της Καβάλας. Η πορεία ήταν συγκροτημένη με δυνατή περιφρούρηση και στοίχιση. Κατά την διάρκεια της γραφτήκαν συνθήματα σε τράπεζες και στην είσοδο των γραφείων της Χ.Α. Οι φασίστες ήταν άφαντοι και στο Α.Τ. τα στόρια ήταν κατεβασμένα και οι μπάτσοι κριμένοι. Το πανό έγραφε «η Δημοκρατία σας βρωμάει φασισμό» και μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο:

Η Δημοκρατία σας βρωμάει φασισμό…

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, ούτε έπεσε από τον ουρανό. Υπήρχε και υπάρχει… Υπηρετεί αλλά και υπηρετείται από το καπιταλιστικό σύστημα, ανάλογα με την “κατάσταση” που επικρατεί στην κοινωνία. Διαχέεται σε καιρούς κρίσης και όποτε βρίσκει ρωγμές βγαίνει στην επιφάνεια αστραπιαία. Όπως έγινε και μετά τον Δεκέμβρη του 2008, ως απάντηση στην εξέγερση που ξέσπασε με αφορμή τη δολοφονία ενός μαθητή στα Εξάρχεια. Τότε μπορεί να μην υπήρχε Τρόικα και ΔΝΤ, υπήρχε όμως κρίση και συσσωρευμένη καταπίεση για ένα κομμάτι της κοινωνίας. Έτσι, το κράτος και τα αφεντικά, αργά αλλά σταθερά, άρχισαν να προμοτάρουν τη δράση διάφορων φασιστικών ομάδων στο κέντρο της Αθήνας. Είναι όλοι αυτοί που θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά για το κράτος, χωρίς να είναι κρατικοί υπάλληλοι, αυτοί που θα αντιταχθούν σε μια εξέγερση που θα προκαλούσε μια οικονομική κατάρρευση, η οποία από το 2008 είχε αρχίσει να ξεσπάει σε παγκόσμιο επίπεδο.

Όμως οι ρίζες του εκφασισμού της κοινωνίας είναι βαθύτερες…

Οικογένεια-Σχολείο

Ο φασισμός γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα από τα οικογενειακά και κοινωνικά στερεότυπα σεξιστικών και πατριαρχικών αντιλήψεων, από την καταπιεστική δομή της ελληνικής οικογένειας, ευνουχίζοντας την ελευθερία λόγου και πράξης του κάθε παιδιού.

Συνεχίζει στα σχολεία, επιβάλλοντας την καθημερινή προσευχή, προωθώντας διαπροσωπικούς/διακρατικούς ανταγωνισμούς και εθνικιστικές αντιλήψεις μέσω των μιλιταριστικών παρελάσεων και των “εθνικοαπελευθερωτικών” εορτών. Ακόμη, ωραιοποιεί στα μάτια των παιδιών, μέσω της διδασκαλίας, εκπροσώπους φασιστικών ιδεών (βλέπε Μεταξάς στο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού).

ΜΜΕ

Ό,τι δεν μπορεί να καταφέρει η οικογένεια και το σχολείο, έρχονται να το συμπληρώσουν τα ΜΜΕ.

Στηρίζουν την κρατική καταστολή, τρομοκρατώντας και διαστρεβλώνοντας την αλήθεια, στοχοποιώντας κοινωνικές ομάδες και βαφτίζοντας τους μετανάστες “εγκληματίες” και τους αγωνιστές “τρομοκράτες”. Και όλα αυτά με την ‘ευγενή χορηγία’ του τραπεζικού και πολιτικού συστήματος.

Βέβαια, εκεί που δεν φτάνει η καταστολή στο μυαλό, φτάνει η καταστολή στο ψαχνό…

Κρατική καταστολή

Όσοι επιλέγουν το δρόμο της αντίστασης έρχονται αντιμέτωποι με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η λυσσαλέα επίθεση του κράτους σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, στους εργαζόμενους με την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και τη σπίλωση των εργατικών αγώνων. Στους φοιτητικούς αγώνες, σε πορείες ενάντια στο φασισμό, σε πορείες αλληλεγγύης (σε φυλακισμένους, ενάντια στα μεταλλεία χρυσού στη Χαλκιδική), σε οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας (μέχρι και το στρατό κατέβασαν ενάντια στους ναυτεργάτες του Σκαραμαγκά) και σε όποιον αντιστέκεται (αστυνομικές έφοδοι σε σπίτια).

Η συνεχής έκθεση της κοινωνίας στις βαρβαρότητες του κράτους καταστολής δε σταματά εδώ. Μην ξεχνάμε τα φασιστικά/ρατσιστικά πογκρόμ της αστυνομικής επιχείρησης “Ξένιος Δίας”, τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, τη γκετοποίηση των τοξικομανών, το βασανισμό μεταναστών σε αστυνομικά τμήματα. Την καθημερινή πλέον βιαιότητα στις ελληνικές φυλακές, με τους βασανισμούς κρατουμένων, την αδικαιολόγητη στέρηση των αδειών τους (Πολύκαρπος Γεωργιάδης, Σπύρος Στρατούλης), τον καθημερινό εξευτελισμό τους. Τους εκατοντάδες μετανάστες στοιβαγμένους κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης στα απαράδεκτα “κέντρα μεταναστών” και αστυνομικά τμήματα-κολαστήρια.

Και όπου δε φτάνει το κράτος, φτάνει το παρακράτος.

Παρακρατική καταστολή

Και όπου παρακράτος βλέπε Χρυσή Αυγή και πολλές άλλες νεοφασιστικές συμμορίες.

Κατά καιρούς παρουσιάζονταν ως δήθεν “επιτροπές πολιτών” ή “αγανακτισμένοι κάτοικοι”, με στόχο να παρεισφρήσουν σε γειτονιές για να μπολιάσουν τον ήδη κατακερματισμένο κοινωνικό ιστό με το φασιστικό και ρατσιστικό τους δηλητήριο. Με αυτόν τον τρόπο βρήκαν άλλοθι να χτυπήσουν αδύναμες κοινωνικές ομάδες (π.χ. μετανάστες) και όσους, σύμφωνα με τα φασιστικά τους ιδεώδη, είναι “διαφορετικοί” (π.χ. ομοφυλόφιλοι).

Παράλληλα με όλα αυτά, εκτελούν το συστημικό τους ρόλο ως μία ακόμη μορφή κατασταλτικού μηχανισμού, στηρίζοντας και στηριζόμενοι από το κεφάλαιο και εκμεταλλευόμενοι την αστική δημοκρατία (βλέπε κρατικές επιχορηγήσεις κομμάτων). Μέσα σ’αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι επιθέσεις ενάντια σε πολιτικούς χώρους, με ιδιαίτερο μένος στους αναρχικούς – αντιεξουσιαστές. Μία αντίστοιχη επίθεση έγινε στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας, όπου τα ξημερώματα της 8ης Απριλίου τοποθετήθηκαν γκαζάκια στην πρόσοψη, τα οποία προκάλεσαν μεν μικρές υλικές ζημιές, αλλά έθεσαν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Ο συγκεκριμένος χώρος έχει έντονη κινηματική και ριζοσπαστική δράση, τόσο σε τοπικό όσο και σε πανελλαδικό επίπεδο τα τελευταία 30 χρόνια, κάτι που ενοχλεί τη Χρυσή Αυγή και την Πατριωτική Κίνηση Πολιτών Καβάλας.

Τέτοια χτυπήματα δε μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν και μας οπλίζουν με αποφασιστικότητα για μαχητικότερη δράση.

Στις γειτονιές και στους δρόμους, στις πλατείες και τα γήπεδα, στα σχολεία και τις δουλειές, στα μυαλά και τις σχέσεις, να τσακίσουμε το φασισμό ΠΑΝΤΟΥ.

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ – ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΥΡΩΝΟΣ 3

Πηγή:
http://anarxikoikavalas.squat.gr/
https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1467036

Όταν η «Xρυσή Αυγή» προσχωρούσε στη νεοναζιστική Διεθνή «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» και στη «Διακήρυξη της Βαρκελώνης» (1981)

Μια αποκάλυψη για το ναζιστικό παρελθόν της Χρυσής Αυγής

Το χαρακτηριστικό εξώφυλλο της σπάνιας έκδοσης, σβάστικες και διακριτικά των SS

Το χαρακτηριστικό εξώφυλλο της σπάνιας έκδοσης, σβάστικες και διακριτικά των SS

Οταν η Χρυσή Αυγή προσχωρούσε στη νεοναζιστική Διεθνή “Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη” και στη “Διακήρυξη της Βαρκελώνης”, 1981

«Προβλέπουμε (sic) σ’ έναν διακρατικό εθνικοσοσιαλισμό όλων των λευκών»,

Μία από τις πρώτες ιδεολογικές διακηρύξεις της Χρυσής Αυγής (που πολύ θα ήθελε να ξεχάσει)

Είναι γνωστό πως το χρυσαβγίτικο [*] ναζιστικό μόρφωμα “Χρυσή Αυγή” είναι ενεργό και ισότιμο μέλος στο “Ευρωπαϊκό Εθνικό Μέτωπο” (ENF) [1], μια σχετικά πρόσφατη άτυπη φασιστική Διεθνή [2], που συντονίζει και εκπροσωπεί φασιστικά κόμματα και οργανώσεις από 13 ευρωπαϊκές χώρες, και η οποία είχε ιδρυθεί το 2004 εν όψει των Ευρωεκλογών εκείνης της χρονιάς. Δεν είναι γνωστό, όμως, ούτε στους ψηφοφόρους, ούτε στα μέλη, ούτε -πιθανολογούμε- και στα στελέχη της, ακόμα, ότι η ΧΑ είχε προσχωρήσει ήδη από τις απαρχές της, από το 1981, στην ακραία ναζιστική-εθνικοσοσιαλιστική (μαύρη) Διεθνή με το όνομα “Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη“, “New European Order” (NEO) ή “Nouvel Ordre Européen”.
__
# Μικρή ιστορική αναδρομή
Ας μας επιτραπεί μια μικρή αναδρομή. Η νεοναζιστική-εθνικιστική πανευρωπαϊκή συμμαχία “Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη” είχε δημιουργηθεί το 1951, και είχε προκύψει σαν διάσπαση μιας προηγούμενης πανευρωπαϊκής νεοναζιστικής συμμαχίας, του “Europäische Soziale Bewegung” (ESB), επειδή η τελευταία δεν ήταν αρκετά “ριζοσπαστική” και ακραία στα ζητήματα της «υπεράσπισης της βιολογικής ακεραιότητας των λευκών Ευρωπαϊκών λαών και του αντικομμουνισμού» [3]. Οι διαφωνούντες σε εκείνη την συνδιάσκεψη της ESB, το Μάιο του 1951 στο Μάλμοε της Σουηδίας, όπου είχε ανακοινωθεί και η “Διακήρυξη του Μάλμοε“, προχώρησαν στη δική τους συνδιάσκεψη, μέσα στην ίδια χρονιά, το Σεπτέμβριο του 1951, στη Ζυρίχη, και στη δημιουργία της “Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης”. Η NEO στη δική της διακήρυξη ήταν περισσότερο σαφής [4]. Καλούσε για «[…] πόλεμο ενάντια στους μπολσεβίκους Μογγόλους και τους καπιταλιστές νέγρους, στο καθήκον του λευκού ανθρώπου για την φυλετική επιβίωση και το Aufartung» [5].
Ακολούθησαν κι άλλες συνδιασκέψεις της NEO, μεταξύ των οποίων, το 1953 στο Παρίσι (3η συνδιάσκεψη), το 1960 και το 1962 στη Ζυρίχη, το 1965 και το 1967 στο Μιλάνο, το 1969 και το 1969 στη  Βαρκελώνη (10η, υπό την αιγίδα του ισπανικού CEDADE), το 1972 και το 1974 στη Λυών, το 1977 και το 1979 στη Βαρκελώνη (14η συνδιάσκεψη, με την “Διακήρυξη της Βαρκελώνης”). Το CEDADE, από τα αρχικά “Círculo Español de Amigos de Europa” (“Ισπανικός Κύκλος των Φίλων της Ευρώπης”) ήταν μια ισπανική νεοναζιστική οργάνωση, είχε ιδρυθεί το 1966 στη Βαρκελώνη, και μεταξύ των ιδρυτικών του στελεχών βρισκόταν ο Leon Degrelle και ο Otto Skorzeny [6]. Το 1969, όπως είπαμε, το CEDADE φιλοξένησε την 10η συνδιάσκεψη της “Νέας Ευρωπαϊκής Τάξης”, με 60 αντιπροσώπους από 7 χώρες [7].
Το λογότυπο της New European
Order από την Wikipedia

Aνακοίνωση του 98FM για τα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ (28.12.2012)

ΑΛΛΟ ΕΝΑ «ΑΝΤΡΟ ΑΝΟΜΙΑΣ» ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ…

…ΤΙΣ ΡΑΔΙΟΖΩΝΕΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ…

…και συγκεκριμένα το στούντιο του σταθμού που στεγαζόταν στην ΑΣΟΕΕ και εξέπεμπε από την ταράτσα στους 98.0FM.

Όλο το σκηνικό αποτελεί ένα remake -για να μιλάμε και με τους σωστούς όρους, γιατί περί φτηνού σήριαλ πρόκειται- της εισβολής στην Βίλλα Αμαλίας. Όπως και εκεί προηγήθηκε ανώνυμο τηλεφώνημα, αυτή τη φορά για -άκουσον, άκουσον- παραεμπόριο… Το -ειδικού βάρους- ανώνυμο τηλεφώνημα, διοχετεύτηκε άμεσα στον εισαγγελέα. Δεν ήταν δυνατόν μια τόσο προκλητική και πρωτοφανής ενέργεια να λαμβάνει χώρα στο κέντρο της πόλης. Έτσι, με εισαγγελική εντολή ΜΑΤ, ΔΙΑΣ και λοιπά καλόπαιδα στάλθηκαν να κυνηγήσουν αυτούς που χρόνια τώρα καταδικάζουν την χώρα στον οικονομικό μαρασμό: τους πλανόδιους μετανάστες και πρόσφυγες από την Αφρική που πουλάν αντιγραμμένα CD και ξύλινα ομοιώματα ζώων. Η εικόνα χιλιοπαιγμένη: οι πωρωμένοι κανίβαλοι της ΕΛ.ΑΣ. κυνηγάν με γκλομπ και μηχανές τους μικροπωλητές, οι οποίοι μπαίνουν στον προαύλιο της ΑΣΟΕΕ για να σωθούν.

Αυτή τη φορά όμως υπάρχει ο εισαγγελέας. Αμέσως διατάσσετε η εισβολή στο άσυλο και προσάγονται 16 άτομα. Αλλά η έρευνα πρέπει να φτάσει σε βάθος. Έτσι οι πύλες της σχολής ανοίγουν και από τους 5 ορόφους, ο εισαγγελέας επιλέγει στην… τύχη το υπόγειο. Εκεί όπου βρίσκονται τα στέκια φοιτητικών παρατάξεων και ομάδων. Εκεί επιλεγμένες αντιεξουσιαστικές πόρτες σπάζονται, και ανάμεσα στα 5-10 μπουκάλια μπύρας, σημαίες και 2-3 μάσκες για πορείες, από μεγάλη σύμπτωση αποκαλύπτεται ένα επτασφράγιστο μυστικό: στην ΑΣΟΕΕ λειτουργεί ραδιοφωνικό στούντιο. Τα μηχανήματα κατάσχονται. Μάλλον προϊόν παραεμπορίου ιδεών. Η κεραία, μαζί με το πομπό και τα υπόλοιπα μηχανήματα, ξηλώνεται και κατάσχεται και αυτή . Εκπέμπει άνομα τα ραδιοκύματα. Τα ΜΜΕ απορούν: μα ολόκληρο ραδιοφωνικό σταθμό; Αλλά…

Αλλά τώρα τί ακούγεται στους 98FM; Τώρα που ο Δένδιας ξήλωσε το στούντιο στην ΑΣΟΕΕ και την κεραία, ακούγονται παράσιτα; Όχι. Μήπως κάποιος «νόμιμος» σταθμός; Μα όχι. Ακούγεται πεντακάθαρα, χωρίς άδεια και από το άβατο κρατικό πάρκο κεραιών του Υμηττού ο Free FM! Ο σταθμός που πριν 7 χρόνια στήθηκε με τις ευλογίες κάποιων πολιτικών, ιδεολόγων του ολοκληρωτισμού, για να «πατήσει» την συχνότητα στην οποία εκπέμπαμε από το 2002.

Αυτά για την υποκρισία. Και τώρα στην ουσία: Δεν διαπλεκόμαστε με οικονομικές και πολιτικές εξουσίες. Δεν έχουμε οικονομικό όφελος από την λειτουργία του σταθμού. Δεν εκφράζουμε την τάση κανενός φορέα και καμιάς ομάδας, αλλά όσων δέχονται το πολιτικό minimum του σταθμού. Καθένας, σε αυτά τα πλαίσια, μπορεί να συνδιαχειριστεί τον σταθμό, μπορεί και να μιλήσει στο μικρόφωνο. Δεν έχουμε ΕΣΡ, ούτε τυπικό, ούτε άτυπο. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι θέλουν να μας βουλώσουν το στόμα. Δεν θα το καταφέρουν όμως: όπως σε κάθε εποχή έτσι και σήμερα, οι ιδέες, ο ελεύθερος λόγος και οι μειοψηφικές απόψεις βρίσκουν τον λόγο τους προς την επιφάνεια και το ανάστημα του κ. Δένδια και κάθε Δένδια είναι πολύ μικρό για να σκιάσει τέτοιες λέξεις.

Εμείς συνεχίζουμε να εκπέμπουμε στου 93.8FM και στο διαδίκτυο.

ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΘΑΨΕΤΕ,
ΟΜΩΣ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΡΟΣ

Η ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΔΕΝ ΦΙΜΩΝΕΤΑΙ

Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης
93.8FM|98.0FM(?)|radio98fm.org

Μάρκο Ζερμπίνο: CasaPound Italia: για τον φασισμό του 21ου αιώνα

Αναδημοσίευση από το levga.gr

Ο φασισμός ήταν επανάσταση, η μοναδική που συντελέστηκε
πραγματικά σε αυτή τη χώρα και, κατά τη γνώμη μου,
αντιπροσώπευε ένα προοδευτικό κοινωνικό όραμα, μια
άνθηση της τέχνης, της τιμιότητας, της ειρωνείας.
Gianluca Iannone

Ο δέκατος ένατος αιώνας είναι νεκρός.
Ο εικοστός αιώνας είναι νεκρός.
Εμείς, αντίθετα, αισθανόμαστε περίφημα.
Από το Manifesto dell’estremocentroalto

Φλωρεντία, 13 Δεκεμβρίου 2011. Είναι περίπου 12:30 το μεσημέρι όταν ο Gianluca Casseri, 50 ετών, παρκάρει το αυτοκίνητό του κοντά στην υπαίθρια αγορά της Πιάτσα Νταλμάτσια, στα βόρεια προάστια της πόλης, και κατευθύνεται με γρήγορα βήματα προς το σημείο όπου συνήθως κάθονται μόνο πλανόδιοι μικροπωλητές από την Αφρική. Μόλις φτάνει στο σημείο, ο άντρας πυροβολεί μερικές φορές με το ρεβόλβερ που κρατάει, ένα Μάγκνουμ 35 7. Στο έδαφος κείτονται τα άψυχα σώματα του Samb Modou, 40 ετών, και του Diop Mor, 54 ετών· δίπλα τους κείτεται βαριά τραυματισμένος ο Moustapha Dieng, 34 ετών. Ο Casseri επιστρέφει στο αυτοκίνητό του, μπαίνει μέσα και απομακρύνεται βιαστικά. Θα ξαναεμφανιστεί δύο ώρες αργότερα, λίγο μετά τις 14:30, κοντά σε μια άλλη υπαίθρια αγορά της πόλης, αυτή του Σαν Λορέντσο. Εκεί, στο ιστορικό κέντρο της πόλης, η ρατσιστική σφαγή συνεχίζεται: αυτή τη φορά πέφτουν τραυματισμένοι από τις σφαίρες του δολοφόνου ο Sougou Mor, 32 ετών, και ο Mbenghe Cheike, 42 ετών. Λίγο αργότερα, δύο αστυνομικοί εντοπίζουν τον Casseri στο υπόγειο της αγοράς, μέσα στο αυτοκίνητό του. Αυτός, όταν τους αντιλαμβάνεται, τραβάει ξανά το πιστόλι και, ταχύτατα, στρέφει την κάνη στο λαιμό του. Ύστερα τραβάει τη σκανδάλη.

Η σφαγή της Φλωρεντίας έχει ως άμεσο αποτέλεσμα να επανέλθει στο προσκήνιο της επικαιρότητας η ακροδεξιά οργάνωση CasaPound Italia (Οικία Πάουντ Ιταλία, Cpi), μέλος της οποίας, όπως έγινε γνωστό μετά τη σφαγή, ήταν ο Cassari. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τόσο ο Gianluca Iannone, ιδρυτής και αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ομάδας, όσο και η παρέα του, που συνήθως είναι προσεκτικοί και επιδέξιοι χειριστές της επικοινωνίας, θα προτιμούσαν να μη βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ενώ τα πτώματα των θυμάτων είναι ακόμα ζεστά, η Cpi εκδίδει μια ανακοίνωση στην οποία «εφιστά την προσοχή όλων ώστε να μη συσχετίσουν την τραγωδία της τρέλας που σήμερα προκάλεσε δύο νεκρούς στη Φλωρεντίας με τις πολιτικές δραστηριότητες του κινήματος». «Στο dna της CasaPound Italia», σπεύδουν να διευκρινίσουν οι συναγωνιστές, «η ξενοφοβία δεν επικροτείται, όπως δεν έχει θέση και η ρατσιστική βία».

Όσοι γνωρίζουν έστω και λίγο την ιστορία και την πολιτική δραστηριότητα της Cpi δεν εκπλήσσονται από τον εκνευρισμό και την ενόχληση των Iannone και σία για τα γεγονότα της Φλωρεντίας. Η CasaPound, προσπαθώντας εδώ και περίπου ένα χρόνο να προβάλει την εικόνα μιας οργάνωσης που τοποθετείται «πέρα» από τις «πεπαλαιωμένες» κατηγορίες της αριστεράς και της δεξιάς, μια πολιτική εμπειρία «αντικομφορμιστική», νεανική, εξεγερμένη και καινοτόμα ακόμα και μέσα στον χώρο της άκρας δεξιάς, ανέκαθεν απέρριπτε ως ψευδείς και προσχηματικές τις κατηγορίες για ρατσισμό, αντισημιτισμό, ομοφοβία και, γενικότερα, κάθε απόπειρα πολιτικών επιστημόνων ή των ΜΜΕ να την συσχετίσουν με την παραδοσιακή ιταλική δεξιά. Ορισμένοι κάπως επιφανειακοί ακαδημαϊκοί αφέθησαν να γοητευτούν από αυτή την «αυτοαφήγηση» που δημιούργησαν εκείνοι που, μεταξύ άλλων, αρέσκονται να αποκαλούνται «φασίστες της τρίτης χιλιετίας». Στη συνέχεια θα εξετάσουμε για ποιο λόγο το κίνημα του Iannone δεν παρουσιάζει καινοτόμα στοιχεία στο εσωτερικό του πανοράματος της ιταλικής άκρας δεξιάς. Για την ώρα, θα ξεκινήσουμε από μια απλούστερη ερώτηση: ποια είναι η CasaPound;

Συνέχεια

Τα μέσα ενημέρωσης και η Χρυσή Αυγή

Του Δημήτρη Ψαρρά

Το live γιαούρτωμα τηλεπαρουσιαστή των Ιωαννίνων με αφορμή τη φιλοξενία στο κανάλι του Χρυσαυγίτη Ηλία Κασιδιάρη έφερε ξανά στην επικαιρότητα, με κωμικοτραγικό βέβαια τρόπο, το δίλημμα των δημοκρατικών μέσων ενημέρωσης και των αντιφασιστών δημοσιογράφων: πώς αντιμετωπίζουμε τη ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή που κατεβαίνει στις εκλογές με ευοίωνες μάλιστα δημοσκοπικές επιδόσεις;

Δεν ισχύει άραγε και γι’ αυτήν ο κανόνας του δημοκρατικού διαλόγου που επιτάσσει το άνοιγμα των μικροφώνων ακόμα και για τους εχθρούς της δημοκρατίας; Μήπως η άρνηση να δοθεί σήμερα βήμα σ’ αυτούς γίνει αφορμή για να μη δοθεί αύριο βήμα σε κάποιους άλλους που η σύγχρονη δημοκρατική τάξη θεωρεί επίσης «ακραίους»; Το δίλημμα είναι υπαρκτό και η απάντηση δεν είναι εύκολη.

1. Οι κρυφοί θαυμαστές

Υπάρχουν κάποιοι που έχουν λύσει το πρόβλημά τους. Είναι εκείνοι που δεν διστάζουν να δώσουν βήμα σε όποιον θεωρούν ότι θα «προκαλέσει» και θα τους εξασφαλίσει έτσι κάποιου είδους τηλεθέαση, ακροαματικότητα, αναγνωσιμότητα.

– Είναι για παράδειγμα το Kontra Channel, που είχε δώσει στη Χρυσή Αυγή εβδομαδιαία εκπομπή για να την πάρει πίσω μόλις αποκαλύφθηκε η συμφωνία.
– Είναι ορισμένοι τηλεοπτικοί παραγωγοί, όπως ο κ. Σπίνος, ο οποίος από το Extra 3 μας παρουσίαζε συχνά πυκνά τον φίρερ Μιχαλολιάκο, προτού κι ο ίδιος αποφασίσει να πολιτευθεί (με το ΛΑΟΣ βέβαια).
– Είναι, τέλος, και ο ίδιος ο κ. Καρατζαφέρης, ο οποίος όψιμα διάβασε τα κείμενα της Χρυσής Αυγής και έφριξε (!), αλλά βέβαια κανείς δεν τον παίρνει σοβαρά υπόψη εφόσον εκείνος ήταν πού πρώτος άνοιξε τα πολιτικά σαλόνια στη Χρυσή Αυγή, όταν ήταν ακόμα στη ΝΔ και από την εκπομπή του επιχειρούσε να συγκροτήσει την «Νέα Ελπίδα», με χρυσαυγίτες, χουντικούς, βασιλικούς, κλπ. Ήταν τότε που αποκαλούσε «αγωνιστές» τους Χρυσαυγίτες και τους προσέφερε μερίδιο της μελλοντικής του εξουσίας. Την υπόσχεσή του αυτή την έκανε πραγματικότητα στις νομαρχιακές του 2002, περιλαμβάνοντας στο ψηφοδέλτιό του τέσσερα στελέχη της Χρυσής Αυγής, μεταξύ των οποίων και τον σημερινό υπαρχηγό της Ηλία Παναγιώταρο. Το κωμικό είναι ότι σήμερα, βλέποντας ότι χάνει ψηφοφόρους που μετακινούνται στο γνήσιο ακροδεξιό κόμμα καταφεύγει στις υπηρεσίες του πατρός Πλεύρη. Φρίττει δηλαδή ο κ. Καρατζαφέρης με τις ναζιστικές καταβολές της Χρυσής Αυγής και επιστρατεύει στο πλευρό του τον Πατριάρχη του νεοελληνικού εθνικοσοσιαλισμού!

Συνέχεια

Φάκελος «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ»

Την Χρυσή Αυγή που σήμερα όλοι λίγο-πολύ ξέρουμε, την συνοψίσαμε όσο πιο περιληπτικά γίνεται στο βίντεο που ακολουθεί:

ευχαριστούμε τον Μ.Α. για την αφήγηση

Στο άρθρο αυτό όμως, γίνεται μια εκτενής παρουσίαση παλαιών ντοκουμέντων που αφορούν τη ναζιστική αυτή οργάνωση.
Πρόκειται για μια μεγάλη έρευνα, με ντοκουμέντα που ξεκινούν χρονολογικά από το 1982 και φτάνουν μέχρι το πρόσφατο παρόν.
Τα περισσότερα από αυτά είναι γνωστά μόνο στο παλιό κοινό της Χρυσής Αυγής, δηλαδή στα πολύ λίγα άτομα που είχαν προμηθευτεί τα περιοδικά και τις εφημερίδες της, όταν είχαν εκδοθεί προ τριακονταετίας.
Με λίγα λόγια, πρόκειται για αρχειακό υλικό που δεν έχει βγει στο φως του διαδικτύου και που βοηθάει να κατανοηθεί ποιό ακριβώς είναι το ιδεολογικό και θρησκευτικό υπόβαθρο της οργάνωσης αυτής.

Στα επίμαχα αποσπάσματα των άρθρων που δημοσιεύουμε, για να μην υπάρχουν υπόνοιες ότι αλλοιώνουμε το νόημα, λόγω αποσπασματικής παρουσίασης κ.λπ., από κάτω ακριβώς θα παρατίθεται ένας σύνδεσμος που θα οδηγεί σε ολόκληρο το (σαρωμένο) άρθρο ή σελίδα, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί η εγκυρότητα των όσων παρουσιάζουμε.

Ανάγνωση του υπολοίπου…

Καβάλα Ώρα Μηδέν!

από http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1363943

«Έπρεπε να μας σταματήσουν όσο ήμασταν μικροί, όταν μεγαλώσαμε ήταν πια αργά» Α. Χίτλερ – Ο αγών μου

Όταν επιτέθηκαν στους αντι-εξουσιαστές αδιαφόρησες, γιατί δεν ήσουν αντι-εξουσιαστής. Όταν χτύπησαν τους αριστερούς, δεν είπες τίποτα, γιατί δεν ήσουν αριστερός. Όταν χτύπησαν τους απεργούς και τους «αγανακτισμένους», δε φώναξες, γιατί κοίταζες μόνο την δουλειά σου… και όταν χτύπησαν εσένα, γιατί πλέον ήσουν φτωχός και φώναζες για το ψωμί και την αξιοπρέπειά σου, δεν είχε μείνει κανείς να σε στηρίξει…

Όλοι οι πολίτες ανεξαρτήτως πολιτικών προτιμήσεων, καταλαβαίνουμε ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε μπει σε μία τροχιά δυσμενών εξελίξεων για όλους μας. Αρχικά με την υποδούλωση της χώρας στον οργανισμό των διεθνών τοκογλύφων (ΔΝΤ), η οποία συνοδεύτηκε από έναν, δίχως προηγούμενο, οικονομικό πόλεμο απέναντι σε όλους μας. Κάθε μέρα βλέπουμε βασικά αγαθά να γίνονται όλο και πιο ακριβά (ρεύμα, τρόφιμα,) την ανεργία να αυξάνεται, τους μισθούς να μειώνονται και μικρά καταστήματα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Απέναντι σε αυτές τις συνθήκες είναι που αποφασίσαμε να ορθώσουμε το ανάστημα μας και να απαιτήσουμε ένα αύριο που δεν θα είναι εφιαλτικό αλλά θα ζούμε με αξιοπρέπεια.

Την Παρασκευή, 9/12, διοργανώθηκε πορεία ενάντια στην φτώχεια και τον φασισμό. Εκεί είδαμε την πόλη μας να έχει καταληφθεί από ένα στρατό ΜΑΤ λες και είχε ξεκινήσει ο «τρίτος παγκόσμιος πόλεμος». Από την αρχή φάνηκαν οι διαθέσεις τους, που ήταν να διαλύσουν μία πορεία που ζητούσε τα αυτονόητα. Αυτή λοιπόν η επίθεση από το επίσημο κατοχικό κράτος του ΔΝΤ, που έχει ως πρωθυπουργό έναν διορισμένο τραπεζίτη, συνεχίστηκε το βράδυ του Σαββάτου στο Δημοτικό Κήπο, όπου η συμμορία της «πατριωτικής κίνησης» επιτέθηκε σε μια παρέα νέων, επειδή δεν της άρεσε η κόμμωση της, κάτω από τα βλέμματα «ανδρών» της ομάδας ΔΙΑΣ, φωνάζοντας, μάλιστα, «αν δεν τους μαζέψετε εσείς, θα το κάνουμε εμείς»… με επίδειξη αλυσίδας και μαχαιριού έδειξαν ποιες είναι οι «πατριωτικές» αξίες τους: Ο τσαμπουκάς της συμμορίας σε νέους που συχνάζουν σε πλατείες, είτε επειδή δεν έχουν λεφτά είτε επειδή το έχουν επιλέξει.
Συνέχεια

Fascists out of our cities! More on Casapound and recent racist murders in Florence, Italy

from http://italycalling.wordpress.com/

After the shootings of 3 days ago in Florence at the hand of a right-wing extremist who killed two Senegalese street vendors and injured another three, Senegalese migrants joined by local residents and antiracist organisations improvised a march through the city centre, ending at the local Court.

Interestingly enough, the police, who, after the first murder, should have in theory been trying to catch the murderer, decided instead to focus on and repress heavily the spontaneous demonstration with charges and beatings. The same happened in Rome the following day, where a protest against the neofascist organisation’s local centre was charged by riot police. Numerous initiatives are being organised all over Italy; in Pistoia a picket appeared outside the local Court a few hours after the shootings, and a banner was hung demanding the closure of Casapound and other similar neofascist groups. More protests took place yesterday and today in various places, organised by migrants and antiracist groups.

In the meantime, Casapound and other fascist groups are doing their best to delete any proof of the killer’s connection with them: Casseri’s writings have been taken off websites of organisations he had collaborated with in the past – he was a writer and editor, had his own magazine and had a reputation as one of the main contemporary far right “intellectuals”, fond of fantasy literature and poets like Ezra Pound. Although not officially a member of Casapound, Casseri was in fact very close to the group, had spoken at many talks and more than once had worked with them. The national Casapound’s website had a whole page about him that was swiftly taken off a few hours after the murders. Despite Casapound’s attempt to take distance from Casseri, some activists from Pistoia, as soon as they saw his picture in the newspapers, recognised him as the man they’d seen in tribunal at a trial against some left-wing activists wrongly accused of attacking the local Casapound centre. He’d been at every hearing, unknown to the defendants, as a delegate of the local Casapound group in Pistoia.

Moustapha Dieng, one of the Senegalese men injured, is still in hospital fighting for his life. In the meantime, the media can’t find anything better to do but give space to the fascists: one of the leaders of Casapound, Gianluca Iannone, was interviewed by Rai3 (one of the public channels) and described Casapound as a “voluntary organisation whose work revolves around culture, sports and politics”. When the journalist questioned the “voluntary” nature of Casapound and referred to it as a far right organisation, he got really angry and refused the accusations of racism and antisemitism, claiming that these myths are created by ignorant people whose only interests are “creating monsters and scapegoats”. On Casseri, he contradicted himself: he started by saying he was a very normal person with a normal life, and later stated he was obviously insane, and isolated in his actions.

These murders, like the racist attacks against a Roma camp in Turin a few days ago and many other attacks that are unfortunately becoming more and more frequent, are not caused by isolated “crazy loners”, but are the product of a xenophobic, neofascist mentality that groups like Casapound, and parties like the Northern League, have been preaching about for years.

Casa Pound and the New Radical Right in Italy

http://libcom.org/library/casa-pound-new-radical-right-italy

You’d be forgiven for thinking that a group of zine-publishing techie squatters into rock music, baiting the state and defending the working class were part of the anarchist left. But, writes the Moyote Project, Italy’s Casa Pound movement is symptomatic of the radical right’s growing ability to assimilate progressive agendas into a toxic and populist political brew.

In 1973 the Italian neo-fascist group Nuova Destra (New Right) started publishing the DIY fanzine The Voice from the Sewer, as an ironic response to the left-wing slogan that incited (neo)fascists to return to the only place that they possibly could have emerged from. Yet now, more than 25 years on, it appears as if the fragmented, contradictory and unrepentant universe of the Italian radical right has crawled out of the sewer and entered the public sphere with its head held high. Armed with new tactics, a rousing new vocabulary and a rehash of old ideologies – and making use of the latest in graphic design – it has carved out for itself a space which is precariously balanced between the street and the various state institutions and are achieving pernicious success in both arenas. It labels itself the non-conforme right and ‘third millennium fascists’1. Its recent successes and new found abilities in interpreting the moods and swings of our times suggest that its recent, surprising re-emergence cannot be filed away as something symptomatic ,merely, of an appearance of detritus from the past. A closer look at its tactics, ideological baggage and at the role it plays in contemporary Italy is now more than warranted.

Συνέχεια

Αντιφασιστική διαδήλωση στην Νάπολη

Στις 29 Απριλίου πέντε αντιφασίστες φοιτητές ενώ έσβηναν φασιστικό σύνθημα στο τοίχο του πανεπιστημίου της Ναπολης δέχθηκαν επίθεση από φασίστες με μαχαίρια και ξύλα. Από την επίθεση τρεις αντιφασίστες τραυματίστηκαν και ο ένας αναγκάστηκε να κάνει εγχείρηση στο χέρι.
Ο ένας από τους φασίστες ήταν ένα μέλος του τοπικού casa pound,που τώρα θα κατέβει με το κόμμα του Μπερλουσκονι.

http://caunapoli.org/index.php?option=com_content&view=article&id=903:giovedi-1205g-corteo-antifascista&catid=43:iniziative-ed-eventi&Itemid=89
http://www.ecn.org/antifa/article/3129/napoli12-maggio-corteo-antifascista

Λυόν, Γαλλία: Νέα φασιστική επίθεση στη γειτονιά Saint-Jean (9/4)

απο το contra info

Η κατάσταση δεν έχει τέλος. Το Σάββατο, 9 Απριλίου, διοργανώθηκε στη Λυόν ενιαία αντιφασιστική πορεία ενάντια στην ακροδεξιά βία και στην εγκατάσταση ενός νεοναζιστικού συναυλιακού χώρου. Ενώ έφευγαν από την πορεία και πήγαιναν να βρουν μια παρέα φίλων στη γειτονιά Saint-Jean, δύο διαδηλωτές δέχτηκαν άγρια επίθεση από ακροδεξιούς.

Τέσσερις οργανωμένοι φασίστες τούς είχαν ακολουθήσει από τη στιγμή που η πορεία διαλύθηκε στην περιοχή Terreaux και μέχρι το σημείο όπου δέχτηκαν την επίθεση.

Μόλις έφτασαν στη γειτονιά Saint-Jean, οι δύο οργανωμένοι αντιφασίστες δέχτηκαν παρενοχλήσεις και προκλήσεις από τους τέσσερις φασίστες. Πραγματική ενέδρα: μια δεκαπενταριά άτομα εμφανίστηκαν ταυτόχρονα από μια γωνία οπλισμένοι με σιδηρολοστούς, μπαστούνια του μπέιζμπολ και παλούκια. Έπεσαν πάνω τους και τους λίντσαραν στην κυριολεξία στην πλατεία du Change.

Αυτός που βρίσκεται σε πιο σοβαρή κατάσταση θα είναι σε άδεια ασθενείας για 21 μέρες εξαιτίας των πολλαπλών καταγμάτων και του σπασμένου του σαγονιού από τα πολλά χτυπήματα που δέχτηκε στο κεφάλι. Θα χρειαστεί να υποστεί σύντομα βαριά χειρουργική επέμβαση. Ο δεύτερος υπέστη μερικούς μώλωπες.

Δεν πρόκειται δυστυχώς για την πρώτη επίθεση που οργανώνεται από τους μπράβους που ανήκουν στη σοβινιστική και φασιστική κίνηση της Λυόν σε αυτήν τη γειτονιά. Τρεις συνδικαλιστές είχαν ήδη πληρώσει τη νύφη τον Μάρτιο του 2010. Ένα παράδειγμα ανάμεσα σε άλλα:

Εδώ και πάνω από έναν χρόνο, εμείς, η Συλλογικότητα 69 της επαγρύπνησης ενάντια στην ακροδεξιά, υπογραμμίζουμε την αναζωπύρωση των φασιστικών βιαιοπραγιών στην ευρύτερη περιοχή της Λυόν. Τρεις μέρες πριν από αυτή την επίθεση είχε λάβει χώρα μια άλλη, μπροστά στο λύκειο Jean-Paul Sartre στην περιοχή Bron, κατά την οποία δύο άτομα τα οποία μοίραζαν φυλλάδια για την αντιφασιστική πορεία δέχτηκαν επίθεση (βλ. εδώ, στα γαλλικά).

Χρειάζεται δυστυχώς να καταδικάσουμε –για μία ακόμα φορά– την ένατη επίθεση των φασιστών και/ή σοβινιστών μπράβων εναντίον όσων δεν γουστάρουν: νέους από οικογένειες μεταναστών, συμμετέχοντες σε κοινωνικά κινήματα, οργανωμένους αριστερούς ή ελευθεριακούς…

Ακόμα μια φορά απευθύνουμε ερώτηση στις δημόσιες αρχές σχετικά με αυτή την κατάσταση, τις δυνατότητές τους να κάνουν κάτι, τη θέλησή τους να δράσουν επιτέλους ενάντια σε αυτό που δεν μπορούμε παρά να ονομάσουμε μια πραγματική επανεμφάνιση της ριζοσπαστικοποιημένης ακροδεξιάς στη Λυόν. Δεδομένου ότι η βιαιότητα των επιθέσεων είναι κάθε φορά και πιο έντονη, αναρωτιόμαστε: Χρειάζεται να υπάρξει ένας νεκρός προκειμένου να ευαισθητοποιηθούν οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ;

Καθιέρωση του ρατσιστικού λόγου, εμετικές δημόσιες συζητήσεις, στοχοποίηση ενός κομματιού του γαλλικού πληθυσμού, κυνήγι των μεταναστών χωρίς χαρτιά: Οι πολιτικοί έχουν μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση που υπομένουμε σήμερα.

Θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή όλων των κατοίκων της Λυόν ως προς τον αυξανόμενο κίνδυνο που συνιστούν τα διάφορα συστατικά στοιχεία αυτής της επανασυντιθέμενης ακροδεξιάς – από τους σοβινιστές μέχρι τους νεοναζί, περνώντας από το «Εθνικό Μέτωπο» και τα επιμέρους γκρουπούσκουλα, τα σύνορα ανάμεσα στα οποία είναι, κατά τη γνώμη μας, εξαιρετικά διαπερατά.

Κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου στους κατοίκους της περιοχής St Jean και σε όσους αντιμετωπίζουν αυτήν τη θλιβερή πραγματικότητα, για να τους πούμε ότι η γειτονιά τους κινδυνεύει να μετατραπεί σήμερα σε πραγματικό οχυρό της βίαιης ακροδεξιάς.

Δεν θα αφήσουμε αυτό το ξέσπασμα βίας να μας τρομοκρατήσει και θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας σε πολιτικό και λαϊκό επίπεδο σήμερα περισσότερο από ποτέ!

Συλλογικότητα 69 της επαγρύπνησης ενάντια στην ακροδεξιά
Collectif 69 de vigilance contre l’extrême-droite: apa69@riseup.net

Πηγές: collectifvigilance69 / voraces.net

Κάλεσμα για αλληλεγγύη στους ρώσους αντιφασίστες στις 19 Γενάρη

από την συλλογικότητα Terminal 119

«Φίλε Αναρχικέ»

(ή πώς να κυνηγήσετε τις Antifa από την Ελλάδα μέχρι τη Ρωσία)

«Γιατί να σκοτώνετε το χρόνο σας;
Υπάρχουν ακόμα νεοναζί!
»
(γερμανικό αντιφασιστικό σύνθημα)

Όταν πριν κάτι χρόνια είχαμε μεταφράσει το «Οι ναζί γίνονται ποπ» (http://www.terminal119.gr/cgi-bin/load.cgi?show.php?id=332 ), διαβλέπαμε ήδη τη φαιοκόκκινη στροφή του νεοναζιστικού χώρου, ενός χώρου που τα τελευταία πέντε χρόνια γουστάρει να ξεφεύγει λιγάκι από τις πατροπαράδοτες συνταγές, έστω για το θεαθήναι, και να φλερτάρει με την ιδέα που ονομάστηκε «νέος εθνικός χώρος». Η αρχή έγινε εξ «αριστερών», από την τάση του Άρδην[i] και την πιο ακραία του έκφραση το περιοδικό Ρεσάλτο του αριστεροφασίστα Θ. Παπανικολάου, η οποία έτεινε χείρα φιλίας στα νεοναζί σκουπίδια καθώς και τους mainstream εθνικιστικές τύπου Λάος. Η πρόταση παρελήφθη με μερική αμηχανία και καλή διάθεση από τον πρώην μαχαιροβγάλτη των αυγών και νυν αρχισυντάκτη του Ελεύθερου κόσμου… Ζαφειρόπουλο[ii]. Ανέλαβε στη συνέχεια το περιοδικό Patria – που όλους τους ενώνει – με ένα αφιέρωμα στην πατριωτική αριστερά. Από τότε το πράγμα παίρνει το δρόμο του: Πλεύρης[iii], Καρατζαφέρης[iv], Ελληνικό Μέτωπο[v], Πατριωτικός Σύνδεσμος Λάρισας[vi], Χρυσή Αυγή[vii], Μαύρος Κρίνος[viii] και λοιποί ελληνομαλάκες εμπεδώνουν το νόημα της συνεργασίας πάνω σε μια νέα βάση και μια παλιά από το εξωτερικό δοκιμασμένη συνταγή. Καλώς ήρθατε στον κόσμο του φαιοκόκκινου! Αυτά που λείπουν από την τρομερή παρέα των εθνοαριστεροφασιστών είναι προς το παρόν είναι τα εξής: οι ηγετικές φυσιογνωμίες πλην του Καρατζαφέρη που θα την κάνουν συμπαγή και συνεκτική και φυσικά – πάνω από όλα – η επιβολή στους δρόμους[ix]. Το ιδεολογικό πλαίσιο πάντως έχει βρεθεί – όπου να ναι εξάλλου θα ψοφήσουν και οι παλιότεροι, περισσότερο κολλημένοι στα παλιά σύμβολα και ιδέες και θα περιοριστούν και οι αγκυλώσεις εντός των οργανώσεων.

Βάσει της σημαντικότερης έλλειψης που αναφέραμε πως χαρακτηρίζει λοιπόν το σημερινό εθνικιστικό χώρο – της επιβολής της παρουσίας τους στο δρόμο – και δεδομένου του νέου προσανατολισμού αυτό που κρίθηκε ως απαραίτητο ήταν μια α’ προσέγγιση των αναρχικών ή τουλάχιστον του ρευστού χώρου της νεολαίας που πλαισιώνει τις αναρχικές πορείες, συλλογικότητες κτλ. Αυτή η τακτική εφαρμόστηκε με έναν υποτίθεται έξυπνο τρόπο: την προσπάθεια διαίρεσης των αναρχικών με βάση το θέμα που πιο πολύ ανησυχεί τον εθνοαριστεροφασιστικό χώρο, δηλαδή τον αντιφασισμό: με βάση το σκεπτικό αυτό οι «καλοί» αναρχικοί είναι αγωνιστές, οι «κακοί» αναρχικοί είναι αντιφασίστες. Έτσι ξεκίνησε η επίθεση. Τιμή μας είναι ότι αποτελέσαμε για τις αναλύσεις των φασιστών το δαιμονοποιημένο «κακό» αναρχικό μιας και έγινε η ευθεία σύνδεσή μας με τις… μοβόρικες anti-deutsche ομάδες της Γερμανίας «που σηκώνουν ισραηλινές σημαίες». Εχθρός εξίσου δόλιος στάθηκε η Antifa – γενικότερα – λόγω των προδοτικών αφισών της για τη Μακεδονία, τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, την αντίθεση στον ελληνικό εθνικισμό κτλ. Έτσι δημιουργήθηκε το χάσμα: οι Antifa είναι πράκτορες, οι αναρχικοί λαϊκά παιδιά που έχουν παραστρατήσει. Στα κείμενα των φασιστών γίνονται συνεχείς και επίπονες προσπάθειες να μην ξεστρατίσουν και οι τελευταίοι αυθεντικοί Έλληνες αναρχικοί. Έχει σημασία πως ο φα χώρος εκμεταλλεύεται και εσωτερικές κριτικές προς τον οργανωμένο αντιφασισμό[x]. Επίσης έχει σημασία πως ο φα χώρος κατά το ξεδίπλωμα της νέας του αυτής ιδεολογικής τάσης δεν ξεπερνά τις αντιφάσεις του ή τελικά κολλάει σε τόσο πολλά εμπόδια που δεν μπορεί να βγάλει έναν συνεκτικό λόγο προς τα έξω. Αλλά, αν μπορούσαμε να τα συνοψίσουμε, θα λέγαμε ότι τα βασικά του σημεία απεύθυνσης στον… «ανώνυμο φίλο αναρχικό» είναι τα εξής:

α) μια κοινή λαϊκή καταγωγή και μια εργατίστικη, prole ρητορική ενάντια στα συμφέροντα της παγκοσμιοποίησης (βλέπε την αντικαπιταλιστική… αποτυχημένη κατά τα άλλα πορεία των αυγών στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης το 2008),

β) ένας δήθεν acab αντι-κρατισμός (καλά, αυτό για την ελλάδα είναι ανέκδοτο, να ήταν σκινάδες της Αγγλίας τη δεκαετία του ’90 να το καταλαβαίναμε κάπως…) και ένας ντεμεκ ατίθασος νεολαιίστικος αυθορμητισμός ενάντια στο κατεστημένο.

γ) ένας ωραίος και νομιμοποιημένος αντισιωνισμός ενάντια στο Ισραήλ και είναι περιττό να πούμε για χιλιοστή φορά ότι δεν στοχεύει στο Ισραήλ αλλά στους Εβραίους.

και δ) μια οικολογική φιλολογία (βλέπε τα απρόοπτα της εφετινής συνύπαρξης αριστερών, μκο, αναρχικών και μαύρων κρίνων στο μοναστηράκι – αλλά για αυτό θα επανέλθουμε σε άλλη φάση)[xi]

Δική μας θέση απέναντι σε αυτή αλλά και σε κάθε είδους προπαγάνδα από πλευράς φασιστών είναι μία: Αν μας κατηγορούν ότι είμαστε αντιφασίστες, απαντάμε ως αντιφασίστες! Δεν απαντάμε ως καλύτεροι αντικαπιταλιστές από αυτούς, δεν απαντάμε ως καλύτεροι εργατιστές, δημοκράτες ή πολέμιοι της… παγκοσμιοποίησης, απαντάμε ενάντια στον φασισμό! Κι αυτό γιατί δεν μας λείπουν ποτέ τα επιχειρήματα, η ευαισθησία και το μίσος ενάντια στους φασίστες. Κι αυτό γιατί δεν συνδιαλεγόμαστε σε κανένα επίπεδο μαζί τους! Κι αυτό γιατί δεν επιτρέπουμε να αμβλυνθεί η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και αυτούς. Κι αυτό γιατί ο αγώνας ενάντια στο φασισμό, δηλαδή την ολοκληρωτικοποίηση της κοινωνίας και το κυνήγι των ξένων, των όποιων «άλλων», είναι σημαντικότερος από οποιαδήποτε άλλη απόδειξη συνεπούς αντι-παγκοσμιοποίησης, οικολογίας ή αντικαπιταλισμού. Γιατί το Ολοκαύτωμα των ναζί και οι σφαγές που έχουν προκαλέσει ιστορικά οι φασίστες είναι ήδη αρκετοί λόγοι για να επιτεθείς στους σημερινούς νοσταλγούς τους!

Δεδομένης της ιστορίας του 20ου αιώνα, δηλαδή των εκατομμυρίων θυμάτων που προκάλεσαν οι επιμέρους φασισμοί αλλά και το έγκλημα των εγκλημάτων που προκάλεσε ο εθνικοσοσιαλισμός στα στρατόπεδα εξόντωσης, πεποίθησή μας είναι ότι δεν πρέπει να δοθεί δεύτερη ευκαιρία για ένα νέο Άουσβιτς και ο αγώνας ενάντια στο φασισμό πρέπει να τίθεται ως πρωταρχική επιδίωξη ανεξαρτήτως επιμέρους ιδεολογικών διαφορών και τελικών πολιτικών στόχων, προταγμάτων κτλ. Για αυτό στρατηγικά οι αντι-φασιστικές συμμαχίες χωρούν κυριολεκτικά τους πάντες. Τέλος-τέλος, όμως, ο αντιφασιστικός είναι και ένας αγώνας για επιβίωση που ζητά ξεκάθαρη στάση πάνω σε μια πολωμένη ιστορική πραγματικότητα. Δεν θα μας ενδιαφέρει την κρίσιμη αυτή στιγμή αν κάποιος είναι αντιφασίστας επειδή δεν του αρέσουν τα ξυρισμένα κεφάλια ή αν είναι αντιφασίστας για τους σημαντικότερους λόγους του κόσμου: μας αρκεί που είναι αντιφασίστας. Για όποιους πάνε να υποψιαστούν φρικωδώς ότι νομιμοποιούμε, για την περίπτωση των φασιστών και μόνο αυτή την περίπτωση, τη ρήση «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», ναι, το επιβεβαιώνουμε. Και μόνο έτσι μπορούν να συντριβούν τα φαινόμενα Πάτρας, Παντελεήμονα και Χανίων: με μια συστηματική, έμπρακτη αντίθεση από πλευράς μιας μεγάλης συμμαχίας ανθρώπων. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι αναρχικοί, αριστεροί, αυτόνομοι, οικολόγοι, ο,τι θέλουν αλλά το κυριότερο: να είναι εναντίον των φασιστών, μια ταυτότητα που δεν μπορεί να ταυτιστεί με μια ιδεολογία και, για αυτόν ακριβώς το λόγο, δεν μπορεί να τεθεί εναλλακτικά των προαναφερθεισών ταυτοτήτων γιατί πολύ απλά πρέπει να είναι προϋπόθεσή τους.

Το παράδειγμα της Hoyerswerda
Αυτά τα τελευταία ας τα εξηγήσουμε λίγο παραπάνω με το παράδειγμα της Hoyerswerda. Η Hoyerswerda βρίσκεται στη Σαξονία, στην ανατ. Γερμανία. Είναι μια τεχνητή πόλη, μιας και μέχρι το 1957 αριθμούσε ελάχιστους κατοίκους, κυρίως αγρότες, και το 1957 φτιάχτηκε εκεί ένα μεγάλο εργοστάσιο άνθρακα, η λεγόμενη «schwarze Pumpe» = «μαύρη αντλία» και η κωμόπολη γέμισε εργάτες, φτάνοντας το 1981 τους 71.000 κατοικους (σήμερα αριθμεί 40.000). Προλεταριακή πόλη δηλαδή με όλη τη σημασία της λέξης.

Το 1991, πραγματοποιήθηκε εκεί το πρώτο πογκρόμ στην μεταπολεμική γερμανία που κράτησε μια βδομάδα, από τις 16. Σεπτέμβρη μέχρι τις 23 Σεπτέμβρη, με επιμέρους καταστροφή και κάψιμο των καταυλισμών και τραυματισμό 39 μεταναστών και προσφύγων, με κάποιους από αυτούς σοβαρά. Από τους θύτες μόνο 3 άτομα πέρασαν μετά από δίκη, κυρίως με την κατηγορία των υλικών ζημιών (οι καταυλισμοί ήταν κρατική ιδιοκτησία γαρ). Το πογκρόμ αυτό ήταν η αφετηρία για τα επόμενα που ακολούθησαν και που κόστισαν τη ζωή σε 150 ξένους.

Ο όχλος επιτέθηκε στην αρχή ενάντια στις κατοικίες των βιετναζμένων και μοζαμβικανών εργατών που βρίσκονταν εκεί από την εποχή της ΛΔΓ και μετά ενάντια στον καταυλισμό των προσφύγων από τις αφρικανικές χώρες. Το πογκρόμ έληξε μόνο όταν η αστυνομία εκκένωσε τους καταυλισμούς και τους μετέφερε σε άλλα μέρη και πολλούς τους απέλασε. Να σημειωθεί ότι καθόλη τη διάρκεια του πογκρόμ, η παρουσία της αστυνομίας ήταν μηδενική και μόνο όταν οι απαίσιες εικόνες έκαναν τον γύρο του κόσμου, επενέβη… όχι ενάντια στον όχλο αλλά ενάντια στους ξένους. Ακόμη και η μεταφορά με τα λεωφορεία ήταν μετ’ εμποδίων, μιας και καθοδόν, ο όχλος μαζευόταν και στις δύο πλευρές του δρόμου και επιτίθετο με πέτρες και μολότοφ ενάντια στα λεωφορεία μεταφοράς, τραυματίζοντας πολλούς από τους μεταφερόμενους.

Μερικά διεθνιστικά συνθήματα του εξεγερμένου γερμανικού προλεταριάτου: «Η γερμανία στους γερμανούς, έξω οι ξένοι», «σκατοξένοι», «βρωμοξένοι» και για τις μετανάστριες «Ausländerfotzen = ξενομουνιά», καθώς και τα απελευθερωτικά συνθήματα, όπως  «Ηoyerswerda, ausländerfrei!» = «περιοχή απελευθερωμένη από ξένους». Το σύνθημα αυτό προέρχεται από το παλιά γνωστό και αγαπημένο τους σύνθημα, «Judenfrei» = «απελευθερωμένη από Εβραίους περιοχή». Και προς αποτροπή παρεξηγήσεων, μόνο ένα ελάχιστο τμήμα από τους χιλιάδες προλετάριους διαδηλωτές εκείνης της βδομάδας ήταν νεοναζί (γύρω στους 50 με 60). Όλοι οι άλλοι ήταν απλοί βιοπαλαιστές, μανάδες με μωρά στην αγκαλιά (η Horyerswerda ήταν η πρώτη πόλη στην ανατολική Γερμανία με τον μεγαλύτερο αριθμό γεννήσεων), παιδιά, νεολαίοι, γέροι, μεσήλικες κλπ[xii].

Στις 29 Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε στην Hoyerswerda μεγάλη παγγερμανική διαδήλωση ενάντια στο πογκρόμ με πάνω από 4.000 άτομα από τον αυτόνομο, αντιφά και μεταναστευτικό χώρο. Και αυτή η διαδήλωση πραγματοποιήθηκε μετ’ εμποδίων, μιας και η πλειοψηφία των Γερμανών διαδηλωτών απέτρεψε στους μετανάστες και τους Γερμανούς υποστηριχτές τους, να μπουν στην πόλη, για να αποτελειώσουν το έργο του κόκκινου στρατού, καταστρέφοντας την (το 1945, ο κόκκινος στρατός βομβάρδισε την τότε κωμόπολη, καταστρέφοντας μεγάλο τμήμα της, γιατί είχε κηρυχθεί από την Βέρμαχτ σε «φρούριο αντίστασης»). Ως συνέπεια των παραπάνω, η αντιπαράθεση εξελίχθηκε τελικά σε βίαια σύγκρουση μεταξύ Γερμανών και μεταναστών διαδηλωτών (ένα από τα αποτελέσματα της οποίας αντιπαράθεσης ήταν και η δημιουργία της αντιφασιστικής ομάδας μεταναστών Café Morgenland).

Η «εταιρία γερμανικής γλώσσας» (Gesellschaft für deutsche Sprache), που κάθε χρόνο «βραβεύει» την αντι-λεξη της  χρονιάς (δηλαδή την πιο αρνητική λέξη που έχει την πιο μεγάλη διάδοση στη Γερμανία), διάλεξε για το 1991, το αγωνιστικό σύνθημα του όχλου της Hoyerswerda: «Ausländerfrei» (ελεύθερη από ξένους).

Στην ελλάδα πιθανόν να γράφτηκαν κείμενα αλληλεγγύης στους μετανάστες της Hoyerswerda εκείνη την περίοδο. Θα σταθούμε, όμως, σε ένα αντι-αντιφασιστικό κείμενο για να καταλάβουμε το πώς ο αντικαπιταλισμός δεν έχει καμιά σημασία για τον αντι-φασισμό. Η ομάδα «τα παιδιά της Γαλαρίας» στο τέταρτο της τεύχος (1994) επέλεξε να ειρωνευτεί τους αντιφασίστες για την αγωνιστική στάση τους στα συνταρακτικά γεγονότα (’91-‘93) της επανένωσης των δύο Γερμανιών κατά τα οποία οι Γερμανοί ρατσιστές είχαν βγει για κυνήγι και κάψιμο ξένων κατά συρροή. Σε εκείνο το τεύχος τα TPTG (sic) είχαν αφιερώσει μπόλικες γραμμές ενάντια στον… τούρκικο εθνικισμό των μεταναστών στη Γερμανία ο οποίος θεωρούταν υπεύθυνος για το ερέθισμα και τις κάψες των Γερμανών, ενώ για το ίδιο το κάψιμο ανθρώπων, μεταναστών είχαν να πουν πως αυτές οι ενέργειες «μπορούν να κατανοηθούν σα μια συλλογική, στρεβλή προσπάθεια κοινωνικής ενσωμάτωσης αυτών που μισούν τον προλετάριο εαυτό τους ή βλέπουν να έρχεται η σειρά τους στον μύλο της προλεταριοποίησης» (σελ.25) http://www.tapaidiatisgalarias.org/wp-content/uploads/2009/11/4.pdf . Είναι να απορεί κάποια μετά γιατί η ανάλυση των «παιδιών της γαλαρίας» θα χρησιμοποιούταν άνετα σε «άλλα» συγκείμενα; Περιττό να πούμε ότι ο τουρκικός εθνικισμός ως … «πρόβλημα» απέφερε από το 94’ μέχρι σήμερα στη Γερμανία κάτι κλωτσιές στους Γερμανούς (τις οποίες ευχαριστιόμαστε σε κάθε περίπτωση) ενώ οι «συλλογικές, στρεβλές προσπάθειες κοινωνικής ενσωμάτωσης των ανατολικογερμανών προλετάριων» απέφεραν 150 νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες. Αρκεί να σημειώσουμε ότι με βάση επίσημες μετρήσεις του γερμανικού κράτους, οι ρατσιστικές επιθέσεις στη Γερμανία υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τις 20,000 μετά την επανένωση των Γερμανιών.

Αν τώρα νομίζει κανείς ότι κάτι άλλαξε μετά από τόσο καιρό, σημαίνει ότι δεν κατάλαβε τίποτε. Το 2006, την 15χρονη επέτειο του πογκρόμ, στο ίδιο μέρος επιτέθηκαν και κατέστρεψαν 9 κεμπαπτζίδικα και μαγαζάκια ξένων, κυρίως Τούρκων μεταναστών. Πριν από μερικούς μήνες, αναγκάστηκε η ιδιοκτήτρια ενός τοπικού κινηματογράφου, μετά από ανώνυμες απειλές για κάψιμο και ανατίναξη του κτιρίου, να σταματήσει την προβολή του φιλμ «Inglourius Basterds». Η, δε, περιβόητη εγκληματικότητα στη Hoyerswerda, μετά την απέλαση των μεταναστών, αυξήθηκε κατακόρυφα. Προφανώς για μας, κλείνοντας εδώ την παρέκβαση αυτή, αυτοί που αναμειγνύονται στα σκατά για να πείσουν δολοφόνους ρατσιστές πώς να εξεγερθούν ως αντικαπιταλιστές αποτελούνται από την ίδια πάστα: έχουν γαλουχηθεί στην ποιότητα του όχλου.

Γνωρίζουμε καλά πως η φαιοκόκκινη στροφή των νεοναζί και των καραμπελιάδων έχει απαντηθεί ήδη σε ένα βαθμό στη δημόσια σφαίρα (στο δρόμο, στα πανεπιστήμια και αλλού) με αποτελεσματικά μέσα και δεν χρειαζόταν αυτό το κείμενο για να ξεκινήσει. Θέλαμε όμως να κάνουμε αυτές τις σημειώσεις εδώ για δύο-τρεις λόγους: αφενός, για να θυμίσουμε την αναγκαιότητα του αντιφασισμού σήμερα σε πλήρη αντίθεση με τη μειοψηφική ευτυχώς τάση που αντιλαμβάνεται στον ελληνικό ριζοσπαστικό χώρο τον αντιφασισμό ως άλλη όψη του νομίσματος του φασισμού (βλέπε Ζαν Μπαρό και τους προαναφερθέντες εν ελλάδι εκφραστές της). Αφετέρου, τα γράφουμε για να κάνουμε κάποιες πρώτες συμπερασματικές σκέψεις γύρω από μια επάνοδο του φαιοκόκκινου στην ιστορία. Τέλος, για να βοηθήσουμε να στρέψουμε το βλέμμα μας στη Ρωσία και τη σημερινή κατάσταση του αντιφασιστικού κινήματος εκεί, το οποίο βρίσκεται σε μια φάση άμυνας που πολύ θα ήθελαν να μας οδηγήσουν οι αγαπησιάρικες απευθύνσεις του εθνοαριστεροφασιστικού χώρου.

Τα τελευταία χρόνια είναι γνωστό ότι οι μετανάστες στη Ρωσία και οι Ρώσοι αντιφασίστες, καθώς και οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι της χώρας, αντιμετωπίζουν μια άγρια καταστολή από πλευράς κράτους και δολοφονικές επιθέσεις από ομάδες νεοναζί. Αποτέλεσμα αυτού του κυνηγιού της Antifa στη Ρωσία είναι δολοφονίες συντροφισσών και συντρόφων μας με τελευταίο θύμα τον 26χρονο αντιφασίστα Ιβάν “Βάνια Κοστολομ” Κχουτόρσκοϊ που δολοφονήθηκε στην πόρτα του σπιτιού του ενώ τα προηγούμενα χρόνια είχαν προηγηθεί τρεις απόπειρες δολοφονίας εναντίον του[xiii]. Σε μια χώρα που υπολογίζεται πως έχει περισσότερους νεοναζί από τη Γερμανία, η σιωπή πνίγει τις αντιφασιστικές φωνές κι αυτό δεν είναι κακό για τον ταξικό αγώνα, την οικολογία ή την παγκοσμιοποίηση. Αυτό είναι κακό γιατί χάνονται οι ζωές και οι δυνάμεις αντίστασης ενάντια στο ντόπιο ολοκληρωτισμό δίχως κανείς να δίνει δεκάρα.

Η ρωσική Antifa ονόμασε την 19η Ιανουαρίου παγκόσμια μέρα δράσης αλληλεγγύης σε όσες και όσους υφίστανται αυτήν την καταστολή και τις δολοφονικές επιθέσεις, σε όσους και όσες ζουν με το φόβο αλλά και με το θάρρος για τη συνέχιση του αγώνα τους. Η 19η Ιανουαρίου θα είναι ημέρα μνήμης για τα θύματα των δολοφονιών των νεοναζί και ημέρα καταγγελίας του ρωσικού κράτους και των νεοναζί στη Ρωσία και παντού. Η αλληλεγγύη μας πρέπει να είναι δεδομένη.

ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗ ΡΩΣΙΚΗ ANTIFA ΣΤΙΣ 19 ΓΕΝΑΡΗ!

Terminal 119
για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

13/01/10

[i] Ίσως μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καλύτερο κείμενο για αυτή τη σύνδεση φα και Άρδην-Ρεσάλτο από αυτό που είχε γράψει ο Ιός της Ελευθεροτυπίας (‘Ο νέος «εθνικός χώρος». Το who is who των κινήσεων και των περιοδικών’). Το κείμενο θα το βρείτε εδώ http://www.iospress.gr/ios2007/ios20070311.htm . Σχετικό επίσης κείμενο πάλι από τον Ιό είναι αυτό http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090201.htm

[ii] Η συνέντευξη του Ζαφειρόπουλου γίνεται στην εφημερίδα του… είναι δηλαδή αυτοσυνέντευξη για το μέλλον του πατριωτικού χώρου, όπως λέει.

[iii] Σε γνωστό παλιό του βίντεο από τηλεοπτική εκπομπή κάνει το λεγόμενο κάλεσμα στην … «αναρχική γροθιά», εν είδει νέου Μαρινέτι.

[iv] Συχνά-πυκνά, αναφέρει τους φίλους του «Μαύρο-Κόκκινο» ως αληθινούς αναρχικούς… όχι σαν τους άλλους, τα αντεθνικά κοπρόσκυλα!

[v] Κείμενο Κ. Αθανασίου, μετρ επί θεμάτων αντι-αντιφασισμού. Το κείμενό του άρεσε τόσο που παρήλασε σε πολλές ιστοσελίδες του εθνοαριστεροφασισμού, μεταξύ των οποίων και του Μαύρου Κρίνου.

[vi] Με ένα συγκινητικό κείμενο στην ιστοσελίδα τους έκαναν έκκληση στον… «φίλο αναρχικό» που κι αυτόν μανούλα τον γέννησε, Ελληνίδα, μα τώρα τα μπέρδεψε και δεν παλεύει ενάντια στην παγκοσμιοποίηση όπως θα έπρεπε αλλά ενάντια στη δική του μάνα-μητέρα-μαμά πατρίδα.

[vii] Τα χρυσά αυγά συνήθως είναι πιο hardcore ωστόσο συχνά-πυκνά εμφανίζονται και τα κείμενα που βλέπουν θετικά τους αναρχικούς ή το target group των αναρχικών. Η δική τους στόχευση απευθύνεται βέβαια κυρίως στον νεολαίο που μάχεται το πολιτικό κατεστημένο και άλλες τέτοιες γενικότητες….

[viii] Το φρούτο αυτό παίζει να αριθμεί και 30 μέλη πανελλαδικώς… Είναι η αριστερά των χρυσών αυγών, ένα post-Κουσουμβρή ρεύμα που γουστάρει τους αδερφούς Στράσε των Ναζί, τον Χορστ Μάλερ και άλλα αριστεροναζί σκατά της Γερμανίας. Τελευταίως εμφανίζονται και με το όνομα «Αυτόνομοι Εθνικιστές».

[ix] Με αυτό που λέμε εδώ καθόλου δεν θα θέλαμε να ευλογήσουμε τα γένια του ντόπιου αντιφασισμού ο οποίος είναι εξάλλου αδύναμος και πολλές φορές και ηλίθιος (βλέπε το κείμενο «Antifa σημαίνει αντίφα-ση»). Για αυτό μιλάμε κυρίως για έλλειψη «επιβολής» και όχι απλώς παρουσίας των φασιστών, δίχως να παραγνωρίζουμε έτσι τα σημαντικά επιτεύγματα των φασιστών με τον εμπρησμό του καταυλισμού των Αφγανών στην Πάτρα, την εκδίωξη των μεταναστών από τον Άγιο Παντελεήμονα καθώς και τα πρόσφατα περιστατικά ξυλοδαρμού μεταναστών και του καψίματος ενός στεκιού και μιας συναγωγής στα Χανιά. Αναφερόμαστε, όμως, κυρίως στο ότι ακόμα είναι δύσκολο να μιλήσουν ανοιχτά και δημόσια ως «χρυσαυγίτες» ή «εθνικιστές» υπερασπιζόμενοι τις πράξεις τους, στο ότι φοβούνται ακόμα να μιλήσουν στα πανεπιστήμια ή να κάνουν αφισοκολλήσεις στους δρόμους και να γράψουν συνθήματα σε κεντρικούς τοίχους. Με λίγα λόγια δεν φτάσαμε (ακόμα) στην κατάντια της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στο Βελιγράδι ή, ακόμη χειρότερα, στην ανατολική Γερμανία.

[x] Πχ στο κείμενο που εμφανίστηκε στην ιστοσελίδα Ελληνικές Γραμμές του Ελληνικού Μετώπου ο περίφημος Κ. Αθανασίου παραπέμπει σε κριτική εναντίον του terminal119 από το κομμουνιστικό περιοδικό Blaumachen. Μάλιστα παραπέμπει σε όλο το pdf κειμένου αυτού του περιοδικού δίχως καμία κριτική παρατήρηση, πράγμα που σημαίνει ότι συμφωνούν 100%, άντε 98% με την κομμουνιστική κριτική. Κοίτα που μπορεί να σε ρίξει τελικά η επιλογή ενός γερμανικού ονόματος και η απαξίωση του αντιφασισμού, ε;

[xi] Τόσες δενδροφυτεύσεις έχει κάνει εξάλλου και η «Πράσινη Πτέρυγα» των αυγών, θα ξεπεράσουν και τον Skai σε λίγο!

[xii] Για του λόγου το αληθές, δείτε κι ένα αποκαλυπτικό βίντεο από τα τότε γεγονότα: http://www.youtube.com/watch?v=FGdJWFFv6Bs

[xiii] Για πληροφορίες για τη δολοφονία του συντρόφου δείτε στο πρώτο λινκ ενώ για κάποιες από τις προηγούμενες δολοφονίες τον περασμένο Γενάρη δείτε στο δεύτερο λινκ: https://antifasismos.wordpress.com/2009/11/23/%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CF%8C%CF%83%CF%87%CE%B1/ , https://antifasismos.wordpress.com/2009/02/10/%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1/

Η χρονιά του Μαύρου Τρόμου

από τον Ιό της Ελευθεροτυπίας (03/01/2010)

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 2009

Υπάρχει μια κατηγορία ειδήσεων που οι δημοσιογραφικοί απολογισμοί του 2009 παρέλειψαν εντελώς. Οχι επειδή στερείται «θεαματικότητας», αλλά επειδή η εξαφάνισή της βολεύει με το παραπάνω τα κυρίαρχα στερεότυπα περί δημόσιας τάξης.

Εκτός από χρονιά οικονομικής κρίσης, το 2009 υπήρξε για τα ΜΜΕ και η κατεξοχήν «χρονιά της (πολιτικής) βίας».

Μπήκε στη σκιά της νεανικής εξέγερσης του Δεκέμβρη, με μια πρωτοχρονιάτικη Αθήνα πλημμυρισμένη από ασφαλίτες λόγω του φόβου επανάληψης των «επεισοδίων» γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος. Συνέχισε με το επικοινωνιακό ξεσάλωμα περί «κατάρρευσης της τάξης», «γενικευμένης ανασφάλειας», «μεταναστευτικής απειλής» κι «αναβίωσης της τρομοκρατίας», για να καταλήξει στην πανηγυρική νομιμοποίηση της ακροδεξιάς ατζέντας μετά τις ευρωεκλογές του Ιούνη.

Κατάληξη λίγο-πολύ αναμενόμενη, άλλωστε, αφού από τα κανάλια σαν «βία» εκλαμβάνεται κυρίως ό,τι έχει αντικαθεστωτικό πρόσημο ή δεν ταυτίζεται με τις κυρίαρχες ελληνοχριστιανικές αξίες. Ενα ολιγόλεπτο σπάσιμο βιτρινών στο Κολωνάκι παρουσιάστηκε έτσι σχεδόν σαν κήρυξη πολέμου, την ίδια στιγμή που βομβιστικές επιθέσεις και η (απείρως πιο επικίνδυνη για το κράτος δικαίου) ενεργός συνεργασία των σωμάτων ασφαλείας με ένοπλες ναζιστικές συμμορίες περνούσαν στα «ψιλά», σαν γεγονότα άνευ σημασίας.

Γιατί το 2009 αποτέλεσε ορόσημο και από αυτή την άποψη: η ακροδεξιά, φασιστική και ρατσιστική βία σημείωσε μέσα στη χρονιά μια αξιοσημείωτη κλιμάκωση, περνώντας από τις διάχυτες βιαιότητες και τα σποραδικά μαχαιρώματα προηγούμενων εποχών σε οργανωμένες επιθέσεις με στρατιωτικές χειροβομβίδες κι αυτοσχέδιους εκρηκτικούς ή εμπρηστικούς μηχανισμούς κατά του πολύμορφου «εσωτερικού εχθρού».

Για πρώτη μάλιστα φορά, μετά το 1974, η συντεταγμένη κρατική εξουσία και τα καθωσπρέπει ΜΜΕ έδειξαν όχι μόνο να ανέχονται αλλά και να υποθάλπουν συνειδητά αυτό το κύμα της «μαύρης βίας», στις «ηπιότερες» τουλάχιστον εκδοχές του, ως απάντηση στην κρίση νομιμοποίησης και στην απώλεια ελέγχου του «πεζοδρομίου» κατά το πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκέμβρη. Το ανοιχτό πατρονάρισμα των ρατσιστικών «επιτροπών κατοίκων» και των χρυσαυγιτών «συμπαραστατών» τους από την ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, με αποκορύφωμα την εμφάνιση ένοπλων παρακρατικών συμμοριών με λοστούς και μολότοφ (!) στο πλευρό των ΜΑΤ, ήταν απλώς η κορυφή του παγόβουνου αυτού του ευρύτερου μετασχηματισμού.

Σε αντίθεση προς την «αριστερή» κι «αντιεξουσιαστική» βία, που μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου παρουσιάζει μια σχετική ύφεση, η «μαύρη» βία εμφανίζει αντίθετα σαφείς τάσεις πύκνωσης τους τελευταίους μήνες – με πέρασμα, μάλιστα, από τις «μαζικές» σε όλο και περισσότερες «αντάρτικες» ενέργειες.

Αγνωστο αν αυτό οφείλεται σε αυτονόμηση κάποιων μηχανισμών μετά την τελευταία πολιτική αλλαγή ή στην αυξανόμενη αίσθηση ασυλίας που προσδίδει στους δράστες το ακαταδίωκτο. Οπως επίσης αγνοούμε κατά πόσον αυτοί οι τελευταίοι έχουν εμπνευστεί από το γνωστό βιβλίο του εκπροσώπου Τύπου του κ. Μεϊμαράκη στο ΥΠΕΘΑ. Βιβλίο που αναδείχθηκε σε μπεστ σέλερ της ακροδεξιάς την τελευταία τριετία και το οποίο, υπενθυμίζουμε, ευαγγελίζεται την ανάληψη ένοπλης τρομοκρατικής «αντίστασης» απ’ τους «εθνικιστές» σε περίπτωση εκλογικής επιτυχίας της κεντροαριστεράς, ως ένα πρώτο βήμα για την ανατροπή των «εθνομηδενιστών» με στρατιωτικό πραξικόπημα (βλ. αναλυτικά τον «Ιό» της 2.11.08).

Το βέβαιο είναι πάντως ότι ο ίδιος ο κ. Χρυσοχοΐδης, που κατά τις πρώτες μέρες της νέας υπουργίας του επιδιδόταν σε λεονταρισμούς απειλώντας όσους υφισταμένους του «σχετίζονται» με τους χρυσαυγίτες, τώρα πιά περιορίζεται απλώς σε «διαπιστώσεις» και (αυτοεκπληρούμενες;) προφητείες: «Σε λίγο θα έχουμε και ακροδεξιά τρομοκρατικά φαινόμενα από ομάδες που εμφανίζονται σιγά σιγά και δεν τις ξέρουμε ακόμα» («Το Βήμα» 13.12.09).

Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει τις γνωστότερες (κι εν πολλοίς τις σημαντικότερες) από τις βίαιες ενέργειες ακροδεξιάς και ρατσιστικής τρομοκρατίας που πραγματοποιήθηκαν (κι έγιναν γνωστές) μέσα στο 2009. Δεν είναι εξαντλητικός, για τον πολύ απλό λόγο ότι ένα μεγάλο μέρος των βιαιοπραγιών «χαμηλής έντασης», ιδίως αυτών που στρέφονται ενάντια στις πιο ανυπεράσπιστες κατηγορίες μεταναστών, δύσκολα -ή μόνο κατά τύχη- έρχονται στο φως.

Η παράθεση των συμβάντων με ημερολογιακή σειρά αποτυπώνει πάντως αρκετά καθαρά την αυξανόμενη προσφυγή της ακροδεξιάς σε μορφές πολιτικής τρομοκρατίας, με στόχο τον «εσωτερικό εχθρό» και δη το κίνημα της ελευθεριακής νεολαίας (στέκια, καταλήψεις στέγης, ραδιοσταθμοί). Αξιοσημείωτη είναι επίσης η πύκνωση των επιθέσεων σε επαρχιακές πόλεις όπως τα Χανιά, την οποία τοπικοί παρατηρητές αποδίδουν στον ανταγωνισμό τοπικών ακροδεξιών συμμοριών για τον έλεγχο του «χώρου».

17 Ιανουαρίου: Επίθεση κρανοφόρων μελών του ακροδεξιού Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου με παλούκια και πέτρες στην Ιατρική Σχολή Λάρισας, εναντίον διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για τη δίωξη των συλληφθέντων του Δεκεμβρίου με τον «αντιτρομοκρατικό». Επέμβαση των ΜΑΤ για την προστασία των επιδρομέων. Η Τ.Ο. του ΠΑΣΟΚ καταδικάζει την «προβοκάτσια ακροδεξιών στοιχείων που προσπάθησαν να δυναμιτίσουν την κατάσταση», ενώ ο ΠΕΣ υπερασπίζεται δημόσια την ενέργειά του διακηρύσσοντας πως «η ερυθρά τρομοκρατία δεν θα περάσει».

21 Ιανουαρίου: Ενέδρα ακροδεξιών έξω από την κατάληψη «Αντί-Info Cafe», στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου, κατά τη διάρκεια ρεμπέτικης βραδιάς. Απόκρουσή τους, με σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι ενός απ’ τους οργανωτές της εκδήλωσης.

21 Ιανουαρίου: Φωτιά στον προσφυγικό καταυλισμό των Αφγανών στην Πάτρα (καταστροφή περίπου 40 παραπηγμάτων και του σχολείου-ιατρείου). Στο σημείο εκδήλωσης της πυρκαγιάς βρέθηκαν γκαζάκια, ενώ περίοικοι παρότρυναν τους πυροσβέστες να μην τη σβήσουν.

28 Ιανουαρίου: Ρατσιστική επιδρομή 7 ατόμων σε σπίτι Πακιστανών στη Νίκαια. Ξυλοδαρμός των ενοίκων, αρπαγή χρημάτων και των διαβατηρίων τους.

24 Φεβρουαρίου: Δολοφονική επίθεση με χειροβομβίδα εναντίον του Στεκιού Μεταναστών και των γραφείων του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, στην οδό Τσαμαδού στα Εξάρχεια. Η χειροβομβίδα ρίχτηκε στο παράθυρο του στεκιού στις 10 μ.μ., κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για τους αντιρρησίες συνείδησης, αλλά δεν πέρασε το διπλό τζάμι κι εξερράγη στο δρόμο, προκαλώντας ζημιές σε διπλανά κτίρια. Καταδίωξη του δράστη από περιοίκους αλλά διαφυγή του με ΙΧ που τον περίμενε σε γειτονικό δρόμο. «Θάψιμο» του γεγονότος από τα ΜΜΕ με την ενεργό συμμετοχή «αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ», που προσπαθούν να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις με διάφορα ευφάνταστα σενάρια.

1-5 Μαρτίου: Τρεις διαδοχικές ρατσιστικές επιθέσεις από ομάδα 10-15 φασιστών κατά ανύποπτων Πακιστανών σε δρόμους του Αιγάλεω, με αποτέλεσμα 4 τραυματίες (οι δυο σοβαρά) και τρεις τουλάχιστον ληστείες σε βάρος μεταναστών.

29 Μαρτίου: Ενέδρα τριών μελών της Οργάνωσης Εθνικιστών Ρεθύμνου (ΟΕΡ) στο φοιτητή Γιώργο Μωραϊτη, συνδικαλιστή της αριστερής παράταξης ΕΑΑΚ, και σοβαρός τραυματισμός του. Με καθυστέρηση κάμποσων ημερών, η ναζιστική οργάνωση «αποποιείται» την ευθύνη για «το θλιβερό περιστατικό», κάνοντας λόγο για «προβοκάτσια»: «Ανόητοι, ανιστόρητοι, ανθέλληνες, χωρίς αρχές, ιδανικά, ηθική και πιστεύω, ξενοκίνητοι υπηρέτες ύπουλων και ανθελληνικών σχεδίων, μας πετάξατε το ‘τυρί’ αλλά εμείς είδαμε τη φάκα, είμαστε παρόντες εκεί που πρέπει και όταν πρέπει».

2 Απριλίου: Νυχτερινή επιδρομή ακροδεξιών στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «ΠΡΟΚΑΤ 35» στο Πανεπιστήμιο Πάτρας. Υλικές φθορές κι «υπογραφή» των επιδρομέων με εθνικιστικά συνθήματα.

23 Απριλίου: Εκπρόσωποι της πακιστανικής κοινότητας Αθήνας καταγγέλλουν σε συνέντευξη Τύπου πάνω από 30 επιθέσεις εναντίον ομοεθνών τους μεταναστών από δυο μηχανοκίνητες ρατσιστικές συμμορίες μέσα στο τελευταίο 15νθήμερο (Ν. Ιωνία, Καλογρέζα, Γαλάτσι, Περισσός, Ηράκλειο), με τουλάχιστον 19 τραυματίες.

8-9 Μαΐου: Κινητοποίηση της «Χρυσής Αυγής» στην Καλαμάτα, εναντίον επετειακής εκδήλωσης της τοπικής αντιεξουσιαστικής κίνησης «Αλάνια του Νέδοντα» για την πολύνεκρη ιστορική απεργία του 1934. Επίθεση εναντίον ζευγαριού αντιεξουσιαστών σε ουζερί της πόλης, σοβαρός τραυματισμός τους και ξυλοδαρμός σερβιτόρου που επιχείρησε να παρέμβει (8.5). Επιδρομή των χρυσαυγιτών στο σιδηροδρομικό σταθμό σε αναζήτηση «αναρχικών», επιθέσεις σε εργαζομένους του ΟΣΕ και τραυματισμός 2 μεταναστών, χωρίς την παραμικρή αντίδραση της ΕΛ.ΑΣ. (9.5).

9 Μαΐου: Επίθεση εκατό περίπου κρανοφόρων χρυσαυγιτών με ασπίδες, ρόπαλα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης (απ’ αυτές που διαθέτει η ΕΛ.ΑΣ.), υπό την κάλυψη και προστασία διμοιριών των ΜΑΤ, εναντίον των ασιατών προσφύγων που στεγάζονται στο χώρο του Παλιού Εφετείου, στην Ομόνοια. Βίαιη διάλυση αντιφασιστών διαδηλωτών που είχαν συγκεντρωθεί για να προστατέψουν τους πρόσφυγες, απόπειρα εισβολής στο κτίριο και δυναμική απόκρουσή τους από αντιφασίστες και μετανάστες. Τουλάχιστον 5 μετανάστες τραυματίες.

10 Μαΐου: Επίθεση χρυσαυγιτών στην Καλαμάτα, με κατσαβίδια και λοστούς εναντίον εκδήλωσης κατά των παράνομων κεραιών κινητής τηλεφωνίας και τραυματισμός 3 ατόμων.

10 Μαΐου: Επίθεση «αγνώστων» στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Περιστερίου, με υλικές ζημιές.

23 Μαΐου: Νυχτερινός εμπρησμός από ομάδα «αγνώστων» ενός υπόγειου μουσουλμανικού χώρου προσευχής στην οδό Αριστομένους, στον Άγιο Παντελεήμονα. Μέσα στο χώρο βρίσκονταν πέντε μετανάστες απ’ το Μπανγκλαντές, που απεγκλωβίστηκαν απ’ την Πυροσβεστική και μεταφέρθηκαν τραυματισμένοι στο νοσοκομείο.

26 Μαΐου: Εμπρησμός από «αγνώστους» του υπογείου της εκκλησίας του Αγ. Παντελεήμονα, όπου ο (προγεγραμμένος από τους τοπικούς ρατσιστές) παπάς περιέθαλπτε το χειμώνα τους πρόσφυγες της περιοχής (8.45 μ.μ). Ξυλοδαρμοί δημοσιογράφων κι ενός μέλους του ΚΚΕ που διαμαρτυρήθηκε επειδή ακροδεξιοί με μαχαίρια απειλούσαν περαστικούς μετανάστες.

2 Ιουνίου: Τρομοκρατική επιδρομή της «Χρυσής Αυγής» στην Ενωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, στην Αθήνα, με σκοπό τη ματαίωση της παρουσίασης του Ελληνο-Μακεδονικού Λεξικού από το «Ουράνιο Τόξο» με συμμετοχή ελλήνων και ξένων πανεπιστημιακών.

3 Ιουνίου: Πυρπόληση από «αγνώστους» του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου του αριστερού σχηματισμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη (0.30 π.μ.).

6 Ιουνίου: Ομαδικός δημόσιος ξυλοδαρμός σύρου μετανάστη στο Ρέθυμνο από 20-25 μέλη της ΟΕΡ. Μια βδομάδα μετά, η οργάνωση αποποιείται κάθε ευθύνη για «τα γεγονότα της 6ης Ιουνίου», κατηγορώντας τα τοπικά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ -που ανέδειξαν το ζήτημα- ότι «ακολουθούν την τακτική των αφεντικών τους, των Εβραίων, με την αιώνια κλάψα και κακία».

9 Ιουνίου: Επίθεση ροπαλοφόρων ακροδεξιών σε πολίτη που πήγε το παιδί του στην παιδική χαρά του Αγ. Παντελεήμονα, την οποία η τοπική «Επιτροπή Κατοίκων» έχει κλείσει δια της βίας. Προσαγωγή του πολίτη από τα ΜΑΤ στο αστυνομικό τμήμα για …«προκλητική συμπεριφορά» και πολιορκία του τμήματος από «αγανακτισμένους πολίτες».

5 Ιουλίου: Νυχτερινή βομβιστική επίθεση (πυροσωλήνας με μπαρούτι) κατά του αριστερού στεκιού «Σφεντόνα» της φοιτητικής παράταξης «Αγωνιστικές Κινήσεις», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Υλικές ζημιές στην είσοδο του κτιρίου και σε σταθμευμένο Ι.Χ.

7 Ιουλίου: Χρυσαυγίτες επιτίθενται μέσα από τις γραμμές των ΜΑΤ, εκσφενδονίζοντας μολότοφ, εναντίον αντιρατσιστικής διαδήλωσης 2.500 ατόμων. Το γεγονός καταγράφεται φωτογραφικά, χωρίς την παραμικρή αντίδραση της «φυσικής και πολιτικής» ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ.

9 Ιουλίου: Επίθεση 15-20 ακροδεξιών με μολότοφ, φωτοβολίδες και καπνογόνα στην κατάληψη στέγης Βίλλα Αμαλίας (11.30 μμ), μετά το τέλος θεατρικής παράστασης. Ορμητήριο των επιτιθέμενων ήταν η πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, όπου μισή ώρα νωρίτερα οι συγκεντρωμένοι ρατσιστές είχαν συνομιλία με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Χρήστο Μαρκογιαννάκη. Απόκρουση από τους καταληψίες των επιδρομέων, που εγκαταλείψουν τσάντα με 3 μολότοφ.

21 Ιουλίου: Επίθεση «αγνώστων» με 3 μολότοφ σε εγκαταλειμένο βαγόνι του ΟΣΕ, στην Πανεπιστημιούπολη του ΑΠΘ, που στεγάζει το αντιεξουσιαστικό Radio Revolt. Μικρής έκτασης υλικές καταστροφές, που δεν παρεμποδίζουν τη λειτουργία του.

25 Ιουλίου: Εκρηξη εμπρηστικού μηχανισμού (γκαζάκια) στην κατάληψη ΥΦΑΝΕΤ, στη Θεσσαλονίκη (5 π.μ.). Σβήσιμο της φωτιάς από τους κατοίκους, με τη βοήθεια γειτόνων.

1 Αυγούστου: Επιδρομή 2 κρανοφόρων που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα στην κατάληψη του κτήματος Πραποπούλου, στο Χαλάνδρι. Απόπειρα διάρρηξης και σοβαρός τραυματισμός με λοστούς στο κεφάλι ενός άστεγου μετανάστη που βρισκόταν συμπτωματικά εκεί. Οι δράστες φεύγουν εγκαταλείποντας πίσω τους ένα στουπί με βενζίνη.

4 Αυγούστου: Νέα νυχτερινή επίθεση «αγνώστων» στο βαγόνι του Radio Revolt, στο χώρο του ΑΠΘ, και πυρπόλησή του.

26 Αυγούστου: Επίθεση «αγνώστων» με κροτίδες στο υπόγειο τζαμί της οδού Αριστομένους, στον Αγιο Παντελεήμονα, ενώ πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες βρίσκονταν μέσα για το ραμαζάνι (8.30 μμ).

13 Σεπτεμβρίου: Επιδρομή καμιάς εικοσαριάς κρανοφόρων ακροδεξιών με παλούκια στην κατάληψη Rosa Nera, στα Χανιά, ενώ σε άλλο σημείο της πόλης πραγματοποιούνταν το ετήσιο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Σπάσιμο της πόρτας κι εκτεταμμένες φθορές στο εσωτερικό του κτιρίου. «Στην είσοδο χτύπησαν μια μητέρα, το μαθητή γιο της, έναν φίλο του και έναν μετανάστη. Φεύγοντας χτύπησαν έναν ηλικιωμένο και το γιο του, που φιλοξενούνται στην κατάληψη κι εκείνη την ώρα επέστρεφαν σ’ αυτήν» (από την ανακοίνωση της Rosa Nera).

1 Οκτωβρίου: Πυρπόληση του κεντρικού προεκλογικού περιπτέρου του αριστερού σχηματισμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μπροστά από την Εθνική Βιβλιοθήκη (1.40 π.μ.). Οι δράστες άφησαν ως «επισκεπτήριο» φέιγ βολάν της «Χρυσής Αυγής». Περίπτερα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν επίσης καταστραφεί στα Χανιά (17.9), τη Ν. Ιωνία και το Παγκράτι.

1 Οκτωβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών κατά της τραγουδίστριας Σοφίας Παπάζογλου με καυστικό σπρέι στο πρόσωπο έξω από το μετρό της Κατεχάκη, όταν αρνήθηκε να πάρει το προεκλογικό υλικό που μοίραζαν. Μεταφορά της κοπέλας στο νοσοκομείο με εγκαύματα. Η ναζιστική οργάνωση «διαψεύδει» το συμβάν.

29 Οκτωβρίου: Επίθεση «αγνώστων» στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο του Παλιού Κυλικείου, στη Ρόδο (ξημερώματα). Υλικές φθορές.

30 Οκτωβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών στον ηθοποιό Πάνο Μουζουράκη με δακρυγόνο σπρέι έξω απ’ το κλαμπ όπου εργάζεται, ως «τιμωρία» για κάποιο «αντεθνικό» βίντεό του. Η «Χρυσή Αυγή» αρνείται την πατρότητα της επίθεσης, με το επιχείρημα «δεν είμαστε οργάνωση, άρα δεν έχουμε μέλη»!

2 Νοεμβρίου: Επίθεση με μολότοφ (4.30 π.μ.) στην κατάληψη στέγης της Λέλας Καραγιάννη 37, λίγες ώρες πριν από την αντιρατσιστική συναυλία στον Αγ. Παντελεήμονα. Σβήσιμο της φωτιάς από τους κατοίκους.

3 Νοεμβρίου: Επίθεση τα ξημερώματα με μολότοφ στην κατάληψη στέγης «Βίλα Αμαλίας». Οπως επισημαίνουν οι καταληψίες, «το δελτίο που δίνει η διεύθυνση ασφαλείας και αναπαράγουν οι δημοσιογράφοι κάνει λόγο για πέντε δράστες. Κάτι θα ξέρουν…».

8 Νοεμβρίου: Επίθεση στο Μεσολόγγι 15 ατόμων με λοστούς και καδρόνια εναντίον 4 μεταναστών, σοβαρός τραυματισμός και μεταφορά τους στο νοσοκομείο.

15 Νοεμβρίου: Απρόκλητη νυχτερινή επίθεση και ξυλοδαρμός δυο ενεργών πολιτών σε δρόμο των Χανίων από ομάδα 10 ακροδεξιών, που τους αποκαλούν «αναρχικούς» και «κουμούνια».

22 Νοεμβρίου: Δημόσιος ξυλοδαρμός δυο παιδιών αραβικής καταγωγής σε κεντρική πλατεία του Αργούς από ομάδα νεαρών Ελλήνων, που τα καλούσε «να φύγουν από την Ελλάδα».

23 Νοεμβρίου: Βραδυνή ρατσιστική επιδρομή 40 κουκουλοφόρων ακροδεξιών με σιδερολοστούς, μολότοφ και μαχαίρια εναντίον καταστημάτων Αράβων στο Ν. Κόσμο. Υλικές καταστροφές, αρπαγή των ταμείων και σοβαρός τραυματισμός 3 μεταναστών.

24 Νοεμβρίου: Εκρηξη ισχυρής βόμβας στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Buena Ventura της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης (3.55 π.μ.). Το ρεπορτάζ της «Ε» καταγράφει «θραύσματα σφηνωμένα σε τοίχους και αυτοκίνητα, σπασμένα τζάμια πολυκατοικιών σε ακτίνα 15 μέτρων και μια γειτονιά τρομοκρατημένη». Ο εκρηκτικός μηχανισμός ήταν παρόμοιος με αυτόν που χρησιμοποιήθηκε τον Ιούλιο κατά της «Σφεντόνας».

8 Δεκεμβρίου: Επίθεση ομάδας ακροδεξιών σε μετανάστες σε κεντρική πλατεία των Χανίων, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό ενός Παλαιστινίου κι ενός Μαροκινού.

11 Δεκεμβρίου: Επίθεση χρυσαυγιτών με σιδηρογροθιές σε δυο νέους στο Σύνταγμα και τραυματισμός τους επειδή είχαν «αναρχίζουσα» εμφάνιση. Σύμφωνα με το επίσημο site της, η ναζιστική οργάνωση πραγματοποιούσε εκείνη την ώρα «πολιτική δράση» στην περιοχή.

15 Δεκεμβρίου: Μεσονύκτια επίθεση με 2 μολότοφ από ισάριθμους επιβάτες μοτοσικλέτας σε σπίτι στο Γαλατά Χανίων, όπου μένει ο πατέρας ενός από τα δυο θύματα της φασιστικής επίθεσης της 15ης Νοεμβρίου. Γι’ αυτή την τελευταία, σύμφωνα με τον τοπικό Τύπο, συνελήφθη 20χρόνος, ο οποίος …αφέθηκε ελεύθερος, λόγω παρέλευσης του αυτόφωρου. Από την επίθεση στο σπίτι προκλήθηκαν υλικές ζημιές και κινδύνευσαν 5 άτομα, ανάμεσά τους ένα μικρό παιδί, που βρίσκονταν μέσα.

16 Δεκεμβρίου: Εμπρηστική επίθεση στο Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών στα Χανιά (7 π.μ.), μια μέρα πριν από το προγραμματισμένο συλλαλητήριο για τις πρόσφατες φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις στην πόλη (περίπου 15-20 μέσα σ’ ένα δεκαήμερο, σύμφωνα με τους εκπροσώπους του Στεκιού). Οι δράστες προκάλεσαν υλικές ζημιές κι «υπέγραψαν» στον τοίχο με σβάστικες.

18 Δεκεμβρίου: Επιδρομή κρανοφόρων ακροδεξιών στο Στέκι της Ανοιχτής Συνέλευσης Δυτικών Συνοικιών, στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης. Υλικές ζημιές και δυο τραυματίες.

18 Δκεμβρίου: Εκρηξη εμπρηστικού μηχανισμού (γκαζάκια) στην κατάληψη του Βοτανικού Κήπου, στην Πετρούπολη. Οι δράστες άφησαν πίσω τους προκήρυξη, διακηρύσσοντας ότι «τρίβουν τα αρχίδια τους στα καλοακονισμένα σπαθιά τους» (!) και περιγράφοντας το χτύπημα σαν απάντηση προς τις «επιθέσεις των αναρχοάπλυτων στα όργανα της τάξης και τα αστυνομικά τμήματα», την πυρπόληση «ελληνικών συμβόλων» και «ανθελληνικές κινήσεις» γενικώς. Η προκήρυξη κλείνει με προειδοποιήσεις για νέα χτυπήματα και με το σύνθημα «Σάλτο στο Ρεσάλτο».

23 Δεκεμβρίου: Εμπρηστική επίθεση «αγνώστων» στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο «Αγρός», στο Πάρκο Τρίτση στο Ιλιον (11.45 μμ). Ως εμπρηστικό υλικό χρησιμοποιήθηκε μπιτόνι με εύλεκτο υγρό, με αποτέλεσμα υλικές ζημιές.

27 Δεκεμβρίου: Ρατσιστική επίθεση «ομάδας κρούσης» με ρόπαλα του μπέιζμπολ και σιδερογροθιές εναντίον παρέας μεταναστών σε μπαρ των Χανίων, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών νεαρών και μιας κοπέλας.

Η εγκυρότητα του Indymedia

Μια από τις πιο χρήσιμες πηγές για την κατάρτιση του χρονολογίου της «μαύρης βίας», μαζί με το ηλεκτρονικό αρχείο της «Ε», υπήρξε ο δικτυακός τόπος εναλλακτικής πληροφόρησης Athens Indymedia.

Αγρίως συκοφαντημένο από τους διώκτες του, που έχουν φτάσει μέχρι τη δικαστική δίωξη των πρυτανικών αρχών του ΕΜΠ για την παροχή πανεπιστημιακού ασύλου στο σέρβερ του, το Indymedia αποτελεί όχι μόνο έναν «χώρο πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης» (με απόψεις που μπορεί να ενοχλούν πολλούς) αλλά και μια από τις πιο αξιόπιστες πηγές ενημέρωσης που λειτουργούν στον ελληνόφωνο κόσμο για μια σειρά ζητήματα.

Οσον αφορά ιδίως τα τεκταινόμενα σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις του ευρύτερου αριστερού κι αντιεξουσιαστικού χώρου, για τα οποία το αστυνομικό δελτίο καναλιών και (πολλών) εφημερίδων έχει την τάση να ταυτίζεται με την εκάστοτε επίσημη εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ., οι αναρτήσεις του Indymedia όχι μόνο συνιστούν έναν πολύτιμο πόλο εναλλακτικής ειδησεογραφίας αλλά κατά κανόνα αποδεικνύονται απείρως πιο ακριβείς από τα «έγκυρα» ΜΜΕ. Παρόλο που η ανωνυμογραφία των ερασιτεχνών «ρεπόρτερ» εμπεριέχει συχνά κάποιο ποσοστό ανακριβειών, υπερβολών ή παρεξηγήσεων, η τελική εικόνα που προκύπτει απ’ την ανταλλαγή και διασταύρωση των μηνυμάτων είναι συνήθως πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα απ’ ό,τι οι «πληροφορίες» που διασπείρουν μέσω των καναλιών τα παπαγαλάκια της ΓΑΔΑ. Γνωστότερο παράδειγμα, η έγκαιρη και ακριβής πληροφόρηση που παρείχε το Indymedia για τις συνθήκες της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όταν τα λαγωνικά της κατεστημένης δημοσιογραφίας παραπληροφορούσαν περί «αυτοάμυνας» των αστυνομικών απέναντι σε μαζική επίθεση με πέτρες και μολότοφ.

Το ίδιο ισχύει και για την ακροδεξιά ή διάχυτη ρατσιστική βία, που οι αστυνομικές πηγές αποσιωπούν ή υποβαθμίζουν συστηματικά.

Μικρό αλλά αποκαλυπτικό παράδειγμα: Το βράδυ της 23ης Νοεμβρίου, 40 περίπου κουκουλοφόροι και ροπαλοφόροι ακροδεξιοί επέδραμαν σε μαγαζιά Αράβων μεταναστών στο Νέο Κόσμο, προκαλώντας εκτεταμένες καταστροφές, ληστεύοντας τα ταμεία και στέλνοντας 3 ανθρώπους στο νοσοκομείο. Οταν έφτασε επιτόπου, η ΕΛ.ΑΣ. συνέλαβε 2 νεαρούς Ελληνες που τα θύματα υπέδειξαν ως μέλη της επιτιθέμενης ομάδας, αλλά και τους 6 μετανάστες που τους είχαν εγκλωβίσει σε γειτονική οικοδομή. Σοκαρισμένοι, οι κάτοικοι πραγματοποίησαν πορεία μέχρι την Ασφάλεια, ζητώντας την άρση της «παρεξήγησης» και την απόλυση των δικών τους. Η ΕΛ.ΑΣ., απεναντίας, έσπευσε ν’ αποδώσει την επίθεση σε «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» μεταξύ «αλλοδαπών που έχουν διαφορές μεταξύ τους».

Τα μόνα μέσα ενημέρωσης που μετέδωσαν εκείνο το βράδι αναλυτικά τη σωστή είδηση ήταν ο ραδιοσταθμός «105,5 Στο Κόκκινο» του ΣΥΡΙΖΑ και το Athens Indymedia. Ολα τα ειδησεογραφικά πόρταλ, με εξαίρεση την ηλεκτρονική έκδοση της «Ε», αναπαρήγαγαν αντίθετα πιστά την αστυνομική εκδοχή: «Επεισόδια και συμπλοκές μεταξύ αλλοδαπών στο Ν. Κόσμο», (in.gr, kathimerini.gr, tanea.gr, tovima.gr), «Επεισόδιο στο Νέο Κόσμο μεταξύ Αράβων με δυο τραυματίες» (troktiko), «σύμφωνα με πληροφορίες τα άτομα που τραυμάτισαν τους αλλοδαπούς είναι επίσης αλλοδαποί και η συμπλοκή σημειώθηκε για διαφορές που σχετίζονται με το εμπόριο στην περιοχή» (ethnos.gr).

Αν για ένα τέτοιο συμβάν, στο κέντρο σχεδόν της Αθήνας και με τόσους αυτόπτες μάρτυρες, η συμβολή του Indymedia στην ενημέρωση του κοινού είναι σημαντική, αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τα «ελάσσονα» εκείνα περιστατικά καθημερινής βίας, όπως το παρακάτω (4.7.09), που μόνο η ευασθητοποίηση κάποιου τυχαίου παρατηρητή μπορεί να καταγράψει:

«Ρατσιστική – δολοφονική επίθεση δέχτηκαν αργά χθές το βράδυ κοντά στον Ευαγγελισμό 2 μετανάστες από μια ομάδα 6-7 ξυρισμένων φασιστών. Οι φασίστες έφυγαν καθώς βγήκε κόσμος στα μπαλκόνια και κοίταζε αλλά κανένας δεν μίλησε, απλώς κοιτάγανε όπως κι εγώ. Δεν έκανα απολύτως τίποτα για να αποτρέψω την επίθεση ή να την σταματήσω, επειδή ήταν 6-7 γυμναστηριακοί τύποι και εγώ ένας, με την κοπέλα μου μάλιστα. Αυτές οι επιθέσεις δεν μπορούν να μείνουν έτσι. Πιστεύω ότι κάποτε πρέπει να γίνει μια συζήτηση πάνω στο θέμα αυτό και πώς πρέπει να αντιδράσουμε, για να μη βρεθεί κανένας σύντροφος στη δύσκολη αυτή θέση του απλώς να παρατηρεί».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Ο Ιός

«Piazza Εξάρχεια. Τυφλή απόπειρα – κουφοί αναλυτές»

(«Κ.Ε.» 8.3.2009)

Ρεπορτάζ για την επίθεση με χειροβομβίδα κατά του «Στεκιού Μεταναστών» (24.2.09) και την εντυπωσιακή, για τα τρομολαγνικά δεδομένα των ημερών, αποσιώπησή της από έντυπα κι ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Νίκος Χιδίρογλου

«Οχι στην Παλιά Πόλη»

(Θεσ/νίκη 2007, εκδ. Ερωδιός)

Μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας (;) που αναδείχθηκε σε μπεστ σέλερ της εγχώριας ακροδεξιάς, με θέμα την ένοπλη πάλη των «μαύρων» πατριωτών κατά των «αντεθνικών στοιχείων» μετά την εκλογική νίκη της Κεντροδεξιάς. Δημοσιογράφος της ακροδεξιάς «Ελεύθερης Ώρας», ο συγγραφέας υπήρξε κατά την εποχή της συγγραφής και κυκλοφορίας του βιβλίου εκπρόσωπος Τύπου του ΥΠΕΘΑ Μεϊμαράκη.

ΔΕΙΤΕ

«Νέα στοιχεία για τη σχέση Αστυνομίας – Χρυσής Αυγής»

(tvxs 12.5.2009)

Αποκαλυπτικά πλάνα από τις επιθέσεις πάνοπλων χρυσαυγιτών εναντίον των μεταναστών του Παλιού Εφετείου υπό την κάλυψη διμοιριών των ΜΑΤ. Ντοκουμέντο προσβάσιμο επίσης με διάφορες μορφές στο You Tube.