Ο αντιφασιστικός αγώνας ή θα είναι αντικαθεστωτικός ή τίποτα

Ο φασισμός είναι ριζοσπαστική και αυταρχική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα που έχει ως στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών ή/ και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα.
Ο όρος φασισμός προέρχεται από την ιταλική λέξη fascio (φάσιο) που με τη σειρά της ετυμολογείται από το λατινικό «fasces» (φασκές) και σημαίνει «ράβδοι δεμένες μαζί με έναν πέλεκυ». Η λέξη παραπέμπει στους «littores» (λιτόρες) που ήταν ένα είδος ομάδων σωματοφυλάκων των γερουσιαστών της αρχαίας Ρώμης, οι οποίοι διακρίνονταν από μια ράβδο που κρατούσαν και η οποία ήταν το σύμβολο της εξουσίας τους. Οι fasces ήταν στην αρχαία Ρώμη σύμβολο της εξουσίας των δικαστών και συμβόλιζαν την «ισχύ δια της ενώσεως»: μια μόνο ράβδος σπάζει εύκολα, ενώ μια δέσμη πολύ δύσκολα. Οι ράβδοι δεμένες γύρω από έναν διπλό πέλεκυ που έγινε το σύμβολο του φασισμού. Η αντιστοιχία με τους φασίστες της δεκαετίας του ’20 βρίσκεται στο ότι οι πρώτες ομάδες φασιστών που σχηματίστηκαν στην Ιταλία ονομάστηκαν «fascio di combattimento», δηλαδή ομάδες-δέσμες μάχης.

Η γέννηση του φασισμού και το πέρασμά του στην κοινωνία
Η γερμανική εκδοχή του φασισμού, ο ναζισμός πήρε το όνομά του από τα αρχικά ΝΑ.ΖΙ. που σημαίνουν εθνικοσοσιαλισμός. Οι ναζί ήταν το κόμμα που δημιούργησε ο Χίτλερ και επικράτησε στη Γερμανία για να αιματοκυλίσει αργότερα ολόκληρο τον κόσμο κατά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Η κοσμοθεωρία του ναζισμού αποθεώνει τον κρατισμό στο πρόσωπο ενός ηγέτη (φύρερ) και ενός λαού που τον ακολουθεί πιστά με θρησκευτική ευλάβεια. Μια στρατικοποιημένη «κοινωνία» που στόχος της είναι η προάσπιση, η ενδυνάμωση και τελικά η βάρβαρη επικράτηση της παγκοσμίως. Αυτή η μισάνθρωπη ιδέα ενός μισότρελου Αδόλφου που κατάφερε να πείσει με ρατσιστικές θεωρίες και συνωμοσιολογίες την πλειοψηφία του γερμανικού λαού, μετατρέποντας την σε μια πολεμική μηχανή που δεν άφησε τίποτα στο διάβα της.
Ξεκινώντας την εξόντωση των εχθρών του (Εβραίοι) από προσώπου γης, ο Χίτλερ και οι ακόλουθοι του έριξαν στην πυρά του ναζισμού καθετί διαφορετικό, από βιβλία μέχρι και ανθρώπους. Εκατομμύρια «αλλοεθνών», τσιγγάνων, ομοφυλοφίλων, ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, αριστερών-κομμουνιστών και αντικαθεστωτικών βασανίστηκαν, εξευτελίστηκαν και εκτελέστηκαν είτε γιατί δεν ταίριαζαν με το προφίλ της Άριας φυλής είτε επειδή αντιστάθηκαν σ’ όλη αυτή τη μαζική παράνοια.
Ο «μεγάλος ιδεολογικός πόλεμος» άφησε πίσω του εκατομμύρια νεκρούς και κατεστραμμένες πόλεις και ένα στρατό αντίστασης στο ναζισμό που τον καπηλεύτηκαν τότε οι δήθεν σύμμαχοι. Οι Αμερικάνοι και οι όμοιοι τους
Πηγαίνοντας πίσω τις αιματοβαμμένες σελίδες της ιστορίας εκείνης της περιόδου και παρατηρώντας τι προηγήθηκε κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά μπορεί να διαπιστώσει ότι: Το μεγάλο οικονομικό κραχ στα τέλη της δεκαετίας του ’20 στις Η.Π.Α., (κάτι αντίστοιχο της τωρινής κρίσης του καπιταλισμού) προκάλεσε μεγάλες κοινωνικές αναταράξεις και εκρήξεις πέρα του μεταναστευτικού ρεύματος που προϋπήρχε (τότε που οι έλληνες θα μπορούσαν πολύ εύκολα να χαρακτηριστούν οι ‘’αλβανοί’’ της δύσης) και υπήρχε έντονη επιθυμία στον κόσμο για ουσιαστικές και ριζικές αλλαγές.
Το όραμα μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, γέννησε και ανέπτυξε αριστερά, κομμουνιστικά, αναρχικά και ελευθεριακά κινήματα. Η απήχηση τους ήταν ευρέως διαδεδομένη σε βαθμό γενικευμένης αντιπαράθεσης με τα καθεστώτα καταπίεσης και ανελευθερίας.
Τα θεμέλια του καπιταλισμού έτριζαν, όμως αντί της επανάστασης ήρθε η παγκόσμια πολεμική σύρραξη. Κράτη και κεφάλαιο πόνταραν στο φόβητρο του φασισμού για να διαλύσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις.
Μουσολίνι, Φράνκο, Μεταξάς, Χίτλερ, οι καθοδηγητές των πιο τρανταχτών φασιστικών καθεστώτων της ιστορίας, απειλούσαν με οριστικό τέλος τις ανθρώπινες ελευθερίες αλλά και την ύπαρξη των φυσικών προσώπων που τις υπηρετούσαν.
Κανάλια και σταθμοί γεννούν νεοναζί
Και φτάνουμε στο σήμερα. Οι φασιστικές ιδέες βρήκαν και πάλι ακροατήριο μέσα στη στοιβαγμένη σε δημοσκοπήσεις φόβου και πανικού, σιωπηλή πλειοψηφία ή αλλιώς «κοινή γνώμη». Τα media «πες πες κάτι θα μείνει», «βρίζε τους αλβανούς, στοχοποίησε τους αναρχικούς’’, στέκονται επάξια στη ρατσιστική τους προπαγάνδα. Οι καιροί έχουν αλλάξει και η αστυνομία εδώ και χρόνια μας μιλά κάθε βράδυ από το δελτίο ειδήσεων. Είκοσι χρόνια πλύσης εγκεφάλου κατάφεραν να φτιάξουν τηλεκλώνους έτοιμους για τη μάχη με τον «εχθρό» και στη θέση του εχθρού είναι πάλι το διαφορετικό, το ξένο, το «άλλο». Οι μετανάστες, oι πρόσφυγες, οι διαφορετικοί και όσοι αντιστέκονται σ’ αυτόν το σύγχρονο φασισμό της θεαματικής δημοκρατίας που ζούμε. Υπάρχει και η πραγματικότητα έξω από τον παραμορφωτικό φακό των ΜΜΕ και της εξουσίας που τον διαχειρίζεται.
Στην Ελλάδα ο πόλεμος με τους φασίστες δεν τελείωσε ποτέ. Άλλοτε χαμηλής έντασης, άλλοτε ως ένοπλη σύρραξη, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει μέχρι οι εχθροί του ανθρώπινου γένους, οι υπεύθυνοι για τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία, οι οπαδοί των κρεματορίων και των στρατοπέδων συγκέντρωσης πάψουν να υπάρχουν. Αυτό θα συμβεί όταν ο καθένας από μας και όλοι μαζί σαν κοινωνία καταφέρουμε να αφοπλίσουμε ιδεολογικά, να απομονώσουμε κοινωνικά και να τσακίσουμε εν τέλει καθετί που γεννά, συντηρεί, διαφημίσει, στηρίζει, διαιωνίζει το «ζωτικό του χώρο». Το περιβάλλον δηλαδή της κοινωνικής απάθειας, το «ο καθένας για την πάρτη του», τη νοοτροπία του «σύγχρονου ανθρώπου», που κυνηγά τον πλούτο και τη δόξα, πλασμένος κατ’ εικόνα και ομοίωση ενός συστήματος εξουσιών…
Μέσα από αυτόν ακριβώς τον κοινωνικό βούρκο βγαίνουν τα σκουλήκια του φασισμού. Κρυμμένοι από τη μεταπολίτευση και δώθε περιμένουν καρτερικά την κατάλληλη στιγμή για να βγουν από τις τρύπες του και να δηλητηριάσουν όσους αγνοούν, δεν έχουν μνήμη, είναι ηλίθιοι, μισάνθρωποι ή ευκολόπιστοι. Αυτούς που ψάχνουν να πιστέψουν σε μια ιδεολογία που να αποθεώνει τους ίδιους και όλους τους υπόλοιπους να τους θεωρεί μιάσματα.

Στην αρχή ήταν το λεγόμενο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ στις αρχές της δεκαετίας του ’90 όπου 1 εκατομμύριο παροξυσμένοι ηλίθιοι έβγαιναν στους δρόμους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, φωνάζοντας «η Μακεδονία είναι ελληνική» και «θάνατος στους γυφτοσκοπιανούς». Επιτέλους οι νεοναζί βρήκαν ακροατήριο αντίστοιχο της ηλιθιότητας τους.
Όλοι οι θιασώτες λοιπόν του ντόπιου φασισμού έκαναν το πανελλαδικό τους πάρτι το Σεπτέμβρη του 2004, όταν βγήκαν στους δρόμους κυνηγώντας και ξυλοκοπώντας Αλβανούς μετανάστες μετά την ήττα της εθνικής Ελλάδος στο ποδόσφαιρο από την αντίστοιχη της Αλβανίας στα Τίρανα. Ένας επισήμως νεκρός και 300 τραυματίες, ο απολογισμός εκείνης της μαύρης ημέρας, μέσα από μια πλήρη συνεργασία μεταξύ νεοναζιστών και ελληνικής αστυνομίας.
Με ρόλο αναβαθμισμένο πλέον οι νεοναζί μπορούν ανενόχλητοι να στήνουν επιτροπές «αγανακτισμένων κατοίκων», να πετούν μολότοφ μέσα από τις γραμμές των ματ, να προβαίνουν σε ρατσιστικά πογκρόμ μεταναστών, να βάζουν εκρηκτικούς μηχανισμούς σε στέκια αντιρατσιστών και αντιεξουσιαστών, να πετούν χειροβομβίδες, να καίνε σπίτια, συναγωγές μέχρι και να χαρακώνουν δασκάλα που έκανε δωρεάν μαθήματα σε παιδιά μεταναστών (βλ. Χανιά).
Έχουμε και το νέο φρούτο των δήθεν «αυτόνομων εθνικιστών», οι οποίοι αποτελούν μια παραλλαγή της Χρυσής Αυγής εφόσον δημιουργήθηκαν από παλιά της μέλη που αφού είδαν ότι δεν τους πάει αλλιώς, αποφάσισαν να το παίξουν πιο «λαϊκά και επαναστατικά», ξεχνώντας όμως για ακόμη μια φορά να κόψουν αυτό το μικροσκοπικό μουστάκι που τους ξεχωρίζει.
Όλη αυτή η φασιστική έξαρση δεν πάει μοναχή της, πατρονάρεται από το ίδιο το κράτος. Το κράτος συντηρεί μέσα στην κοινωνία τέτοιου είδους ιδέες και πεποιθήσεις, προκειμένου να βοηθηθεί στον έλεγχο των αντιστάσεων. Αυτό ψηφίζει τους νόμους για τη μετανάστευση, οι οποίοι ουσιαστικά νομιμοποιούν τις εκτελέσεις στα σύνορα ή τους πνιγμούς στο Αιγαίο, ενώ συγχρόνως, τάχα μου, θέλει να δώσει ιθαγένεια σε ένα μικρό ποσοστό μεταναστών. Αυτό βγάζει παγανιά τους μπάτσους του και κυνηγούν νυχθημερόν όποιον άμοιρο δεν έχει χαρτιά. Αυτό σκότωσε τον Α. Γρηγορόπουλο μέσω του μπάτσου που τον εκτέλεσε. Αυτό φυλακίζει διαδηλωτές. Αυτό απαρτίζεται και από το ΛΑ.Ο.Σ και τον Καρατζαφέρη. Εφόσον οι φασίστες είναι πια στη βουλή ένα είναι σίγουρο, το εξωκοινοβουλευτικό τους κομμάτι (χρυσή αυγή και λοιποί συγγενείς) θα συμπληρώνει με πράξεις ότι αυτοί λένε με λόγια.
Ο αντιφασιστικός αγώνας πρέπει να είναι αντικαθεστωτικός και να προέλθει μέσα από κινηματικές διαδικασίες. Η αντίσταση απέναντι στο φασισμό, στο ρατσισμό και στον εθνικισμό δεν είναι επιλογή αλλά υποχρέωση όλων μας.
Τέτοιου είδους φαινόμενα όμως συναντάμε παντού στην καθημερινότητα μας, σε όλα τα στάδια της ζωής μας. Στην οικογένεια, στο σχολείο, στο στρατό, στην εργασία, στον αθλητισμό, στη θρησκεία και παραθέτουμε μερικά από αυτά.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Η οικογένεια αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία και προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά της (στην πλειοψηφία της) με βάση το ελληνοχριστιανικό πρότυπο και με μια μεθοδευμένη συνταγή που λέει: να πας σχολείο, να ’σαι καλός μαθητής/τρια, να ’σαι σωστός (γιατί τι θα πει και η γειτονιά), να πηγαίνεις στην εκκλησία, να σπουδάσεις (κατά προτίμηση γιατρός), να πας φαντάρος (για να γίνεις άντρας). Μέσα από τις απαγορεύσεις και την καταπίεση, μέσα από την καθοδήγηση με βάση τα πιστεύω της οικογένειας αντικατοπτρίζεται μια φασιστική κυριαρχία στη συμπεριφορά του γονέα προς το παιδί που συχνά έρχεται σε κόντρα με τα θέλω του.
ΣΧΟΛΕΙΟ
Εκεί γίνεται το τάισμα προμαγειρεμένων και προκαθορισμένων ιδεών και γνώσεων. Είναι το μέρος όπου οι διακρίσεις μέσα από τη βαθμοθηρία πάνε και έρχονται συνεχώς, χαρακτηρίζοντας το μαθητή άριστο, μέτριο και κακό με συνέπεια και τη διαφορετική μεταχείριση του. Οι κανόνες είναι συγκεκριμένοι και όποιος τους παραβεί τιμωρείται προς παραδειγματισμό και των υπολοίπων. Περιπτώσεις όπως, ο εξαναγκασμός συμμετοχής στην πρωινή προσευχή, η πίεση για συμμετοχή στις σχολικές επισκέψεις στην εκκλησία, οι εικόνες μέσα στις αίθουσες και το μάθημα των θρησκευτικών αποτελούν φαινόμενα «χριστιανικού φασισμού».
Οι παρελάσεις έρχονται για να ανυψώσουν την εθνική περηφάνια και είναι στην ουσία μια διαφήμιση του φασισμού. Η διάταξη, το ίδιο ντύσιμο, το ίδιο βήμα, ο καλύτερος παρελαύνει μπροστά με τη γαλανόλευκη (αν είναι έλληνας) και ακολουθούν οι υπόλοιποι, αποτελούν στοιχεία του μιλιταρισμού. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που τις επέβαλλε η δικτατορία του Μεταξά.
ΣΤΡΑΤΟΣ
Εκεί θα σε εκπαιδεύσουν ώστε να ’σαι ικανός να διαφυλάξεις τα οικονομικοπολιτικά συμφέροντα του κράτους. Εκεί θα προσπαθήσουν να σε πείσουν όχι μόνο για το ποιος είναι ο εχθρός σου, αλλά θα σου μάθουν πως θα τον πυροβολήσεις και θα τον σκοτώσεις σε περίπτωση διαταγής. Εκεί η εθνική και φυλετική μισαλλοδοξία συναντούν τις διεστραμμένες ορέξεις του κάθε στρατόκαβλου που σε θέλει πάντα καλοξυρισμένο, κοντοκουρεμένο, καλογυαλισμένο, σούζα στην έπαρση σημαίας, προσοχή ή ανάπαυση, και έτοιμο να εκπληρώσεις κάθε εντολή εφόσον εξαρχής έχεις ορκιστεί υποταγή σε αυτούς και το έθνος. Αν εναντιωθείς και σε αυτή την περίπτωση θα τιμωρηθείς.
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ
Ένας ακόμη θεσμός, που κάθε άλλο παρά αγνό θα έπρεπε να τον χαρακτηρίζουμε, στον οποίο συναντάμε κρούσματα φασισμού και έξαρση εθνικής περηφάνιας. Η διεξαγωγή της Ολυμπιάδας καθώς και η κατάκτηση του euro αποτελούν 2 εθνικά πανηγύρια, βασισμένα σε μια προπαγάνδα που σκοπό είχε την προώθηση του εθνικού ιδεώδους.
Μέσα σ’ όλο αυτό το κλίμα για μια ακόμη φορά μέλη νεοναζιστικών οργανώσεων βρήκαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τον εθνικό τσαμπουκά και να τον στρέψουν ενάντια στους «ξένους», κυνηγώντας και ξυλοκοπώντας μετανάστες κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών.
Το γήπεδο συγκεκριμένα λειτουργούσε πάντα σαν πεδίο στρατολόγησης για τέτοιες ομάδες. Μέσα από πανό και συνθήματα προσπαθούν να προωθήσουν τις ακροδεξιές τους ιδέες, πλησιάζοντας συνήθως νεαρό κόσμο. Το γήπεδο αποτελεί μέρος εκτόνωσης και πανηγυρισμού για το κοινό πάθος των οπαδών που είναι η ομάδα τους και όχι μέρος προώθησης πολιτικών ιδεών, ιδιαίτερα όταν αυτές έχουν να κάνουν με την αποθέωση της βίας.

Αναλογιζόμενοι τις παραπάνω θέσεις και με δεδομένο ότι ο φασισμός αποτελεί μια καθημερινή μάστιγα η οποία διαπερνά το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων, καλούμε σε μια γενική συζήτηση πάνω σε αυτά τα θέματα, μια γενική εκτίμηση της κατάστασης στο Ηράκλειο, ώστε να δράσουμε πάνω στα θέματα του αντιφασισμού και τη δημιουργία ομάδας.
Ξέρουμε το παρελθόν τους, μας αηδιάζει το παρόν τους και όσο αγωνιζόμαστε για την ελευθερία αυτοί δε θα ’χουν μέλλον.
ΚΑΛΕΣΜΑ:
Παρασκευή 19/03/2010, ώρα 19:00
στην κατάληψη ευαγγελισμού

Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Ηρακλείου